สารวัตรซ่งยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ เสียงทั้งสองฝ่ายก็เงียบลงทันที
เขาหยิบรายงานบนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูครู่หนึ่ง แล้ววางลง: "เรื่องการจัดการเธอ ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ รอให้พวกเธอกลับมาอย่างปลอดภัยก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้มาคุยเรื่องฐานภูเขาเหนือก่อน"
คนจากกองบัญชาการรบต่อขึ้นทันที: "สภาพของฐานภูเขาเหนือน่าดึงดูดใจจริง ๆ ทรัพยากรแร่จะแก้ปัญหาการขาดแคลนเชื้อเพลิงก่อนฤดูหนาวมาถึงได้ และหลังโอนการควบคุมแล้ว ความสามารถในการควบคุมทรัพยากรในพื้นที่รอบข้างของฐานทัพรุ่งอรุณจะเพิ่มขึ้นอีกขั้นหนึ่ง"
"ความเห็นของเราคือ: ส่งกำลังเสริมไปยังนอกเขตภูเขาเหนือก่อน เพื่อยืนยันตำแหน่งและสถานะแบบเรียลไทม์ของเอ-01 และเอ-02 หากยืนยันว่าสถานการณ์ภายในอุโมงค์เหมืองยังควบคุมได้ ก็เข้าทำความสะอาด หากควบคุมไม่ได้ ก็ดำเนินแผนสำรอง"
"แผนสำรองคืออะไร?"
"ระเบิดฐาน ทิ้งสิ่งกลายพันธุ์และซอมบี้ให้ติดอยู่ภายในภูเขา" คนจากกองบัญชาการรบพูด "โครงสร้างอุโมงค์เหมืองของฐานภูเขาเหนือมีเงื่อนไขการปิดล้อมตามธรรมชาติอยู่แล้ว แค่ปิดทางออกสำคัญไม่กี่จุด ก็จำกัดสิ่งกลายพันธุ์ไว้ในส่วนลึกของอุโมงค์ได้"
"แบบนี้ก็ไม่ต้องเข้าพื้นที่เสี่ยงสูงเพื่อจัดการโดยตรง และยังป้องกันสิ่งกลายพันธุ์แพร่กระจายออกไปได้ด้วย"
"แล้วผู้รอดชีวิตล่ะ?" สารวัตรซ่งถาม
"จำนวนผู้รอดชีวิตในฐานภูเขาเหนือประมาณสามถึงสี่พันคน ตามรายงานสรุปตอนนี้ จำนวนผู้รอดชีวิตน่าจะเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่งแล้ว" คนจากกองบัญชาการรบหยุดครู่หนึ่ง: "ถ้าจำนวนน้อยหรืออยู่ในตำแหน่งลึกเกินไป ก็ต้องประเมินใหม่ว่ายังมีคุณค่าในการช่วยเหลือหรือไม่"