“พวกคุณหลบซ่อนอยู่แบบนี้ในอุโมงค์เหมือง ไม่เคยลองหนีออกไปข้างนอกบ้างเหรอ?” เซี่ยหมิ่นถาม
“ถ้าตอนเริ่มเกิดเหตุแล้ววิ่งออกไปทันที บางทีอาจจะยังมีโอกาส แต่ตอนนี้ เราหาทางออกไม่เจอเลย อุโมงค์เปลี่ยนไปตลอด แต่ละเส้นทางอาจนำไปสู่พวกสิ่งกลายพันธุ์ได้ทั้งนั้น”
“เราหนีออกไปไม่ได้แล้ว” สีหน้าของชายคนนั้นเผยถึงความเจ็บปวดที่ชาชา “ภูเขาลูกนี้ มันมีชีวิตขึ้นมาแล้ว”
ไป๋อันอันนึกถึงภาพปากทางอุโมงค์ปิดลงตรงหน้าเธอ ฝุ่นและเศษหินประสานกันเข้ามาราวกับปากที่ค่อยๆ หุบปิดลงอย่างช้าๆ
ตามที่ชายคนนี้พูด ถ้าลู่ซีกับพวกเขาขุดลงไปตามตำแหน่งนั้น โอกาสที่จะขุดเจออะไรสักอย่างนั้นแทบจะเป็นศูนย์ ที่นั่นอาจมีเพียงชั้นดินทึบเท่านั้น
เธอเริ่มตระหนักว่า ฟู่เสินและเสิ่นหานโจวอาจจะหาตัวเธอไม่เจอเลยก็ได้
เครื่องรับส่งวิทยุใช้การไม่ได้ พวกเขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอหายไป
ต่อให้รู้... พวกเขาจะมาหรือเปล่า?
จะทิ้งผู้รอดชีวิตจำนวนมากกว่า เพื่อเธอคนเดียวจริงๆ หรือ?
"หวังว่านางรองจะจบที่ฐานภูเขาเหนือซะ..."
คอมเมนต์ในความฝันผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างไม่เหมาะกับเวลาในตอนนี้
ไป๋อันอันกำมือแน่นในความมืด จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ทิ้งรอยพระจันทร์เสี้ยวจางๆ ไว้หลายรอย
ความเจ็บปวดดึงเธอออกจากความคิดที่พลุ่งพล่านเหล่านั้นได้ชั่วขณะ ไม่ว่าฟู่เสินและเสิ่นหานโจวจะมาหรือไม่มา เธอต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง
เธอจะรอให้พวกสิ่งกลายพันธุ์ปรากฏตัว รอให้อุโมงค์เหมืองกลืนเธอ รอให้ชะตากรรมที่ไม่รู้อะไรมาเยือนไม่ได้