ฟู่เสินฟังสิ่งที่ลู่ซีพูดจบ ก็พบว่าตัวเองไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่นัก
ไป๋อันอันตกลงไปในรอยแยกของภูเขาห่างจากกองบัญชาการไม่ถึงร้อยเมตร และปากทางก็ปิดลง
วิทยุก็ติดต่อไม่ได้ ไป๋อันอันติดต่อไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ส่วนความคืบหน้าของการขุดค้นตอนนี้ก็คือ ข้างล่างไม่มีอุโมงค์อะไรทั้งนั้น พื้นดินเป็นดินทึบ
“ฟู่เสิน” เสิ่นหานโจวเรียกเขาจากด้านข้าง พูดไม่ทันจบ แต่ฟู่เสินเข้าใจความหมายของเขา เขารอให้ฟู่เสินเป็นคนตัดสินใจ
“เหวินจ้านกับพวกน่าจะเก็บวัคซีนเสร็จแล้ว กำลังเดินทางกลับ ให้พวกเขาระหว่างทางพาผู้รอดชีวิตกลับไปด้วย” ฟู่เสินหยุดไปครู่หนึ่ง มองเสิ่นหานโจวที่อยู่ข้างๆ “ผมกับเสิ่นหานโจว จะไปหาปายอันอันเดี๋ยวนี้”
“คนอื่นในทีมล่ะ?” ลู่ซีถาม
“อยู่กับที่ปกป้องผู้รอดชีวิต” ฟู่เสินพูด “ประมาณระยะทางไปอุโมงค์เหมืองที่ใกล้จุดที่ไป๋อันอันตกลงไปได้ไหม?”
“ยืนยันได้แค่ว่าอยู่ในเขตบี ที่นั่นถูกทิ้งร้างก่อนวันสิ้นโลกแล้ว ยังระบุอุโมงค์ที่แน่ชัดไม่ได้” ลู่ซีตอบแทบจะทันทีที่ฟู่เสินพูดจบ ราวกับว่าคำถามนี้ไม่ต้องใช้ความคิดเลย
เขารู้มานานแล้วว่าสองคนนี้ต้องเลือกที่จะไปหาไป๋อันอันทันทีแน่นอน ดังนั้นในช่วงที่บทสนทนาหยุดลงเขาก็ให้ช่างเทคนิคคำนวณไว้แล้ว
——
ไป๋อันอันและพวกเดินไปตามอุโมงค์ข้างหน้า
เธอเดินอยู่กลางแถว ลำแสงไฟฉายส่องเป็นวงกลมเล็กๆ บนกำแพงหินด้านหน้า ถูกยืดออกเป็นเส้นยาวในความมืด