ฟู่เสินยื่นนิ้วชี้ออกมา เปลวไฟเล็กๆ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา
"นี่คือสถานะการปล่อยพลังขั้นต่ำสุดของฉัน" ฟู่เสินพูด
"การปล่อยพลังขั้นต่ำสุดของพลังโจมตีนั้นมีตัวตน คุณสามารถมองเห็นมัน วัดมัน ปรับมันได้ แต่การปล่อยพลังขั้นต่ำสุดของพลังรักษา คุณต้องนิยามมันด้วยตัวเอง" ฟู่เสินดับเปลวไฟลง "ยกตัวอย่าง ตอนนี้คุณใช้พลังรักษาแผลถลอก คุณต้องใช้กำลังส่งประมาณเท่าไหร่?"
ไป๋อันอันครุ่นคิด "เล็กมากเลยแหละ..."
"เล็กแค่ไหน? เทียบกับการรักษากระดูกหักแล้ว เป็นเศษส่วนเท่าไหร่?"
ไป๋อันอันอ้าปาก แล้วพบว่าตัวเองตอบไม่ได้
เธอไม่เคยแยกแยะความแตกต่างของกำลังส่งระหว่าง "รักษาแผลถลอก" กับ "รักษากระดูกหัก" อย่างละเอียดจริงๆ จริงๆ เลย ทุกครั้งก็แค่ผลักพลังออกไป จนกว่าจะหายดี
"นี่คือสิ่งแรกที่คุณต้องฝึกต่อไป" ฟู่เสินพูด "ครั้งหน้าเวลารักษา อย่าเพิ่งรีบผลักพลังออกไป ก่อนอื่นให้ประเมินว่าอาการบาดเจ็บอยู่ในระดับเบา กลาง หนัก แบบไหน แล้วจึงจับคู่ระดับกำลังส่งที่เหมาะสม อย่างน้อยต้องมีความแตกต่างระหว่าง 'นี่คือแผลเล็ก' กับ 'นี่คือแผลใหญ่'"
ไป๋อันอันจดตรรกะนี้ไว้ในใจเงียบๆ
"สิ่งที่สอง" เสียงของฟู่เสินดึงเธอกลับมา "สัมผัสอัตราการฟื้นฟูของพลัง"
"อัตราการฟื้นฟู?"
"ใช่ หลังจากคุณใช้พลังไป พักผ่อนสักระยะ จะรู้สึกว่ามีสายน้ำอุ่นไหลจากส่วนลึกของร่างกายค่อยๆ เติมกลับเข้าไปในช่องทางพลัง ความเร็วของสายน้ำอุ่นนี้คืออัตราการฟื้นฟูของคุณ อัตราการฟื้นฟูของแต่ละคนไม่เท่ากัน แม้แต่คนเดียวกันในสภาวะที่ต่างกัน อัตราก็ไม่เท่ากัน คุณต้องเรียนรู้ที่จะสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของมัน"
ไป๋อันอันหลับตาลง พยายามสัมผัสพลังภายในร่างกาย