ในเวลาเดียวกัน ลู่ซีกำลังย่อตัวอยู่ในมุมด้านในของโกดังสินค้า ด้านหน้ามีแผนที่แผ่นหนึ่งกางออก
“ของเสบียงตรวจหมดแล้ว?” ฟู่เสินเดินเข้ามา แล้วย่อตัวลงนั่งตรงข้ามลู่ซี
ลู่ซีไม่เงยหน้า นิ้วมือไล้ไปตามเส้นสีแดงที่ขีดไว้บนแผนที่: “รถออฟโรดสองคัน พวกเรากับซวี่เยวี่ยนคนละคัน ช่วงล่างเสริมสูงขึ้นมา ท้ายรถติดโครงเหล็กกันกระแทก น้ำมันเต็มถังขับเต็มสปีดไปถึงรอบนอกฐานทัพรุ่งอรุณได้เลย ไม่ต้องเติมกลางทาง อาหารอัดแท่งกับน้ำดื่มแบ่งครึ่งกันคนละคัน”
“แล้วจุดพักเติมเสบียงระหว่างทางล่ะ?”
ลู่ซีชี้ตำแหน่งสามจุดที่วงกลมเล็กๆ ไว้บนแผนที่: “สามจุดนี้ผู้คุมเรือนจำจางให้ข้อมูลมา เดิมเป็นปั๊มน้ำมันหรือโกดังขนาดเล็ก ก่อนถูกปิดล้อมเขาส่งคนไปสำรวจมาแล้ว ไม่มีร่องรอยซอมบี้รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่ข้างในยังเหลือของเท่าไหร่ไม่แน่นอน เพราะงั้นใช้เป็นแค่จุดสำรองได้ ใช้เป็นแหล่งเสบียงหลักไม่ได้”
ฟู่เสินพยักหน้า สายตาช้อนไปตามเส้นสีแดงเส้นนั้น
เส้นทางที่ลู่ซีวางไว้เบี่ยงไปทางตะวันออก อ้อมผ่านเขตเมืองที่มีประชากรหนาแน่นหลายแห่ง ส่วนใหญ่เป็นถนนชนบทกับทางหลวงประจำอำเภอ
ถึงระยะทางจะยาวกว่าเส้นตรงประมาณสองวัน แต่ความปลอดภัยสูงขึ้นไม่น้อย
“พื้นที่สีเทาที่ขีดไว้บนเส้นทางนี้ ผู้คุมเรือนจำจางส่งคนไปสำรวจจริงๆ หรือเปล่า?” ฟู่เสินถาม
“ส่วนหนึ่งใช่ อีกส่วนหนึ่งอนุมานจากสัญญาณวิทยุที่เรือนจำรับได้” ลู่ซีเงยหน้าในที่สุด ถอดแว่นออกมาใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์ “เครื่องรับส่งวิทยุของเรือนจำรับสัญญาณได้รอบๆ ประมาณห้าสิบกิโลเมตร ถึงจะขาดๆ หายๆ แต่อย่างน้อยก็พอตัดสินได้ว่าพื้นที่ไหนมีกิจกรรมของมนุษย์ พื้นที่ไหนเป็นเขตปลอดคน”