"พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ฉันขอตัวไปดูเสิ่นหานโจวก่อน" ไป๋อันอันยื่นชามอีกใบให้ลู่ซี แล้วเดินออกไป
ไป๋อันอันถือชามโจ๊กเดินออกจากครัว มุ่งหน้าไปยังห้องพักของเสิ่นหานโจว
เขาถูกจัดให้อยู่ห้องติดกับฟู่เสิน แต่ประตูห้องแง้มไว้ ไป๋อันอันยื่นหัวไปดู ข้างในไม่มีใคร
เธอมองซ้ายมองขวา กำลังจะหมุนตัวกลับ เสียงหนึ่งดังมาจากมุมทางเดินสุดปลายโถง พร้อมน้ำเสียงอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ของเสิ่นหานโจว: "ตามหาฉันอยู่เหรอ?"
ไป๋อันอันหันไปตามเสียง เสิ่นหานโจวกำลังเดินออกมาจากประตูบานหนึ่งที่ปลายทางเดิน
แขนซ้ายของเขาถูกคล้องด้วยผ้าพันแผล บนใบหน้ายังดูซีดเซียว แต่ดูสบายกว่าตอนเช้ามืดไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ได้พิงกำแพงหอบหายใจอีกแล้ว
"เอาข้าวมาส่งให้" ไป๋อันอันยกชามในมือขึ้น "ฟู่เสินตื่นแล้ว กำลังคุยเรื่องเรือนจำกับลู่ซีอยู่"
เสิ่นหานโจวเดินเข้ามา รับชามโจ๊กด้วยมือขวา แล้วก้มหน้าลองมอง: "เรือนจำทำเหรอ?"
"อืม โจ๊กขาว กับผักดอง" ไป๋อันอันมองแขนที่ถูกคล้องไว้ "รู้สึกยังไงบ้าง?"
"ตอนอยู่นิ่งๆ ก็โอเค" เสิ่นหานโจวใช้มือขวาถือชามแล้วดื่มโจ๊กไปอึกหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เธอเดินกลับไปด้วยกัน "ผู้คุมเรือนจำอยู่แถวนี้ พี่คุยกับเขาเมื่อกี้ เขาเล่าโครงสร้างกำลังคนและการป้องกันของเรือนจำตอนนี้ให้ฟังคร่าวๆ ไปเจอฟู่เสินพร้อมกันเลยดีกว่า"
ไป๋อันอันเดินตามเขากลับไปสองสามก้าว ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากประตูปลายทางเดิน อายุราวห้าสิบปี สวมเครื่องแบบยามเรือนจำ รูปร่างค่อนข้างผอมแต่หลังตรงตั้งตระหง่าน เห็นปุ๊บก็รู้ว่าเป็นคนที่รักษาระเบียบวินัยมาทั้งชีวิต