"ตื่นแล้วเหรอ?" ฟู่เสินลืมตาขึ้น โครงร่างที่พร่ามัวตรงหน้า กับภาพที่เห็นก่อนหมดสติ ทับซ้อนกันพอดี
คือไป๋อันอัน
เหนือหัวมีไฟฉุกเฉินดวงหนึ่ง แสงสว่างไม่มาก แต่พอให้ฟู่เสินมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ชัด
เขานอนอยู่บนเตียงสนาม ผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมตัวไว้ บาดแผลที่สีข้างถูกพันแผลไว้แล้ว ผ้าก๊อซพันอย่างเป็นระเบียบ
ไป๋อันอันนั่งอยู่ข้างเตียง กำลังก้มหน้ามองเขา
ดูเหนื่อยล้ากว่าตอนที่เขาหมดสติไปมาก มีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน ผมก็ยุ่งเหยิงรวบไว้ข้างหลังอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"ที่นี่ที่ไหน?" เสียงเขาแหบเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถาม
"ในเรือนจำ" ไป๋อันอันนั่งตัวตรง "หลังจากเธอหมดสติ ซวี่เยวี่ยนกับพวกจัดการซอมบี้ทั่วไปในหอสังเกตการณ์ได้ พวกเราอยู่ในหอจนถึงประมาณแปดโมงเช้า ซอมบี้แถวเรือนจำหลังจากเธอฆ่าสิ่งกลายพันธุ์ตัวนั้นได้ก็เสียคำสั่งรวม พอใกล้รุ่งสางก็ทยอยกระจายกันไป แล้วลู่ซีใช้เครื่องรับส่งวิทยุติดต่อฝั่งเรือนจำ พวกเขาส่งคนมารับพวกเราจากประตูข้างเข้าไปในเรือนจำ"
ฟู่เสินยันขอบเตียงพยายามลุกขึ้นนั่ง บาดแผลที่สีข้างส่งความเจ็บแปลบขึ้นมาเพราะการขยับนี้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังนั่งตัวตรงได้
ไป๋อันอันยื่นมือไปประคองหลังเขาไว้ พอเขานั่งทรงตัวได้เอง เธอก็เอามือกลับมาวางบนเข่า
เขากวาดตามองรอบตัว เป็นห้องพักยามขนาดเล็ก มีเตียงสนามสองเตียงชิดกำแพง มุมห้องมีกล่องน้ำแร่กองซ้อนกันอยู่หลายกล่อง ประตูแง้มไว้ เสียงฝีเท้าดังผ่านทางเดินเป็นระยะ