ออกจากเรือนจำมาสองวันแล้ว
ไป๋อันอันนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ รู้สึกว่าฟู่เสินผิดปกติจนไม่มีอะไรจะผิดอีกแล้ว
สองวันมานี้ ฟู่เสินถามเธอไม่รู้กี่รอบว่า “หิวน้ำไหม” “ร้อนไหม” “หิวข้าวไหม”...
ถี่จนเธอเริ่มคิดว่าเขาถูกสิ่งสกปรกอะไรเข้าสิงหรือเปล่า
“หิวน้ำไหม” มาอีกละ
“……ไม่หิว”
“กระติกน้ำอยู่ทางขวานาย”
“ฉันรู้”
ไป๋อันอันรู้สึกว่าตอนนี้เธอมีเหตุผลจะสงสัยว่าคืนนั้นซอมบี้กัดฟู่เสินจริง ๆ แต่พิษไม่มาก เขาเลยไม่กลายพันธุ์ แค่หัวเสียหายไปหน่อย
ไม่อย่างนั้นเธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมคนปกติที่พูดทีละคำน้อย ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ คอยถามไถ่ความเป็นห่วงไร้สาระกับเธอเป็นช่วง ๆ
ไป๋อันอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันข้างมองฟู่เสิน
“นายมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า”
ฟู่เสินสีหน้าเรียบเฉย “ไม่มี”
ไป๋อันอัน: ......
เธอตัดสินใจไม่ถามต่อตอนนี้
เรื่องที่ฟู่เสินไม่อยากพูด ถามซ้ำอีกสิบรอบเขาก็ไม่พูดอยู่ดี
เที่ยงวันตรง รถขบวนจอดข้างปั๊มน้ำมันร้างบนถนนเส้นจังหวัด
ตอนไป๋อันอันผลักประตูรถลงมา ฟู่เสินก็เดินอ้อมมาอีกแล้ว มือถือผ้ากันน้ำพับเป็นแผ่นเรียบร้อย ค้อมตัวปูลงบนพื้นที่ราบกว่าใต้ร่มไม้
ไป๋อันอันยืนมองผ้ากันน้ำผืนนั้นอยู่กับที่ แล้วหันไปมองเงาหลังของฟู่เสินที่เดินห่างออกไป รู้สึกขมับตัวเองกำลังกระตุก
ซวี่เยวี่ยนลงจากรถคันหลังมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดี มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เสี่ยวหลี่เดินผ่านเธอไป แล้วถามเสียงเบา “พี่เยวี่ยน ฟู่เสินเขา...”
ซวี่เยวี่ยนหลับตา “ฉันไม่รู้”
“ฉันไม่รู้” ซวี่เยวี่ยนขัดขึ้น “นายอย่าถามฉัน”