ไป๋อันอันเล่นอยู่กับพาวพาวและเสี่ยวหมานข้างสนามหญ้าอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งซวี่เยวี่ยนส่งคนมาเรียกพวกเธอไปกินข้าว
มื้อเย็นก็ยังคงเป็นบิสกิตอัดกับน้ำขวดเหมือนเดิม ไป๋อันอันเคี้ยวไปพลางคิดแผนหนีไปพลาง
เธอต้องหอบเสบียงติดตัวไว้บ้าง ตอนแรกข้าวสารแป้งน้ำมันและธัญพืชที่บ้านทั้งหมดอยู่ในมิติส่วนตัวของลู่ซี ถ้าขอตอนนี้ลู่ซีต้องสงสัยแน่ สมองของเขาแค่คิดก็เดาออกทันทีว่าเธอคิดจะหนี
ในกระเป๋าเธอมีบิสกิตอัดสองห่อกับน้ำหนึ่งขวด เป็นของที่ลู่ซีให้ตอนออกเดินทางจากบ้านเมื่อตอนแรก เหตุผลเดียวกับที่เขาเตรียมกระเป๋าเป้เล็กๆ ให้พาวพาว
เผื่อเจออันตราย อย่างน้อยก็มีโอกาสรอดชีวิต
ของในกระเป๋าแค่นี้พอให้เธออยู่ได้วันเดียว เธอต้องหาโอกาสหามาเพิ่มอีก
เสบียงที่ใช้หมดไประหว่างทางล้วนเอามาจากเรือนจำ แต่ส่วนใหญ่ลู่ซีเป็นคนจัดการ จะหยิบตรงๆ หรือลักหยิบก็ยากจะไม่ให้ถูกจับได้
แต่จู่ๆ จะมากินเก่งขึ้นมาก็ผิดปกติเหมือนกัน
วิธีที่ดีที่สุดคือตอนนี้ประหยัดจากปากตัวเอง ถ้าใครถามก็บอกว่านั่งรถมานานเกินไป เบื่ออาหารหน่อย
คิดได้ดังนั้น ไป๋อันอันก็รีบหยุดมือที่กำลังส่งเศษบิสกิตอัดเข้าปากทันที นี่คือเสบียงของเธอไว้กินทีหลัง จะกินอีกไม่ได้แล้ว
ไป๋อันอันห่อบิสกิตอัดครึ่งชิ้นที่เหลือในมืออย่างดี แล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าข้างเป้
พาวพาวนั่งอยู่ข้างๆ เธอ กำลังอุ้มกระติกน้ำของตัวเองจิบทีละนิด เห็นท่าทางเก็บขนมปังของเธอก็กระพริบตาถาม: "พี่ไม่กินแล้วเหรอ?"