ไป๋อันอันเดิมทีโผล่ครึ่งตัวออกไปมองดูคนที่มา พอได้ยินเสียงเรียก "พี่ชาย" ก็ถึงกับชะงักค้าง
เธอมองสำรวจเพื่อนร่วมทีมอย่างรวดเร็ว ใครกันที่เป็นพี่ชายของเขา?
กำลังจะสังเกตสีหน้าละเอียดของทุกคน ก็ได้ยินเสียงเสิ่นหานโจวเอ่ยขึ้น: "เฮ่อเยียนชวน นายก็มาช่วยเหลือด้วยเหรอ?"
ไป๋อันอันหันขวับ มองเสิ่นหานโจวอย่างแข็งทื่อ
แววตาสื่อความหมายเดียว: นายเป็นพี่ชายเขาเหรอ?
สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ เสิ่นหานโจวขยับตำแหน่งยืน ปกป้องไป๋อันอันไว้มิดชิด
"ใช่ก็ไม่เชิง" เฮ่อเยียนชวนตอบกำกวม
"นายมาเพื่อเหมือง" เสิ่นหานโจวเอ่ย
ฐานภูเขาเหนือกำลังรบและเกราะป้องกันไม่ได้จัดว่าเก่งกาจเท่าไหร่ ที่รอดมาได้ในวันสิ้นโลกที่วุ่นวายแบบนี้ ก็เพราะสายแร่ด้านหลังมันต่างหาก
ถ่านหินในยุควันสิ้นโลกเป็นของแข็งสกุลเงินจริง ๆ ฐานภูเขาเหนือแลกถ่านหินกับฐานรอบข้างจนรวยเอี๊ยดอ๊าด
ไม่ใช่ว่าไม่มีฐานอื่นคิดจะยุ่งกับสายแร่ แต่เจ้าของเหมืองเฉียนเต๋อชุ่นเป็นคนบ้า เขาประกาศไว้ว่า ใครกล้ามายุ่งกับสายแร่ เขาจะระเบิดอุโมงค์เหมืองทิ้งทันที อย่าหวังจะได้อะไรดี ๆ
"พวกนายไม่ใช่เหรอ?" เฮ่อเยียนชวนยิ้ม
ฟู่เสินตอบคำถามเขา: "ภารกิจของฐานทัพรุ่งอรุณคือช่วยเหลือผู้รอดชีวิต ไม่ใช่มารับช่วงต่อสายแร่"
"แล้วแต่พวกนายจะว่า" เฮ่อเยียนชวนยักไหล่ แล้วหันไปทางเสิ่นหานโจวอีกครั้ง: "พ่อรู้ว่านายตื่นพลังพิเศษแล้วก็ดีใจมาก เขาให้ฉันบอกนายว่า หวังว่านายจะเข้าร่วมฐานลี่หมิง"
เสิ่นหานโจวไม่ตอบรับ และเฮ่อเยียนชวนเหมือนเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว เปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ