ไป๋อันอันนั่งพิงผนังอยู่สักพัก รอบข้างมีเสียงลมหายใจแผ่วเบา และความเย็นยะเยือกที่ลอดจากพื้นขึ้นมาสัมผัสตัว
เธอนอนไม่หลับ
เธอลองปรับท่าทางหลายครั้ง แต่ความคิดเรื่องวิธีออกไป วิธีเอาชีวิตรอด วิธีเลี่ยงเนื้อเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ ผุดขึ้นมาทีละอัน จนเธอหลับไม่สนิทเลย
เธอหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะเริ่มกล่อมตัวเองให้หลับอีกครั้ง
ในตอนที่สติเริ่มสั่นคลอนระหว่างความรู้ตัวกับฝัน ก็ได้ยินเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังแผ่วเบาจากด้านข้าง
มือข้างหนึ่งโอบมาด้านหน้าตัวเธอ คว้าไหล่อีกข้างของเธอไว้ ส่วนอีกมือโอบรอบเอว พาเธอเข้าไปในอ้อมกอดด้วยแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
ร่างกายไป๋อันอันเกร็งเล็กน้อย แล้วเธอก็รู้สึกตัวว่าพิงอยู่กับแผ่นหลังอันอบอุ่น ลมหายใจสม่ำเสมอพัดผ่านบนศีรษะเธอเป็นจังหวะ
"นอนเถอะ" เสียงของเสิ่นหานโจวดังมาจากด้านบน "พักผ่อนได้เต็มที่ ไม่ว่าท่อระบายอากาศนั่นจะไปถึงไหน เราก็ออกไปได้"
ไป๋อันอันไม่ได้พูดอะไร เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดเริ่มผ่อนคลายลงในตอนนี้ ความง่วงหลั่งไหลเข้ามาท่วมเธอราวกับคลื่น
กลับมาที่หอพักที่คุ้นเคย หน้าจอโทรศัพท์ที่คุ้นเคย
ไป๋อันอันเห็นคอมเมนต์ร้อนบทใหม่บนหน้าจอโทรศัพท์
"ทำไมปล่อยนางร้ายรอดไปอีกแล้ว?"
ยังไม่ทันที่ไป๋อันอันจะคิดว่าประโยคนี้หมายความว่าอะไร ก็มีแรงสั่นเบาๆ ดึงเธอออกจากการหลับ
เธอลืมตาขึ้น เหอเยว่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ: "เฉินหลินเพิ่งบอกว่าไป๋ฮานตัวร้อนสูงมาก เริ่มเพ้อแล้ว"