ทีมจัดระเบียบขบวนกันใหม่
ฟู่เสินเดินอยู่ทางซ้ายของไป๋อันอัน ส่วนเสิ่นหานโจวเดินอยู่ทางขวาของนาง รับหน้าที่ปกป้องไป๋อันอันจากเหอเยว่ต่อไปโดยธรรมชาติ
เหอเยว่เดินอยู่หัวแถวทำหน้าที่นำทาง เฉินหลินยังคงเดินอยู่หน้าสุดใช้พลังพิเศษสำรวจเส้นทาง เซี่ยหมิ่นพยุงไป๋ฮานเดินตามหลังเหอเยว่ ส่วนเฉิงเสี่ยวหนิงและเถาหยานคอยอยู่ท้ายแถว
เมื่อเห็นลมหายใจของคนทั้งสองข้างที่ดูเร่งรีบผิดปกติ ไป๋อันอันจึงถามเสียงเบา "มีบาดแผลที่เจ็บมากตรงไหนไหม? ฉันรักษาให้ก่อน"
ฟู่เสินไม่ตอบ ส่วนเสิ่นหานโจวส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม "ออกไปก่อนค่อยว่ากัน"
ไป๋อันอันพยักหน้า ไม่ถามต่ออีก
ทีมเดินย้อนกลับไปตามทางที่ฟู่เสินมา เหอเยว่นำทางอยู่ด้านหน้า บางครั้งก็หยุดเพื่อยืนยันเส้นทาง แล้วจึงเดินต่อไป
เมื่อกำลังจะเข้าสู่ช่วงทางแยก เสิ่นหานโจวก็เอ่ยขึ้นทันที "รอเดี๋ยว"
ทีมหยุดลงทันทีที่เขาอ้าปาก ไป๋อันอันยืนอยู่ข้างเขา สายตาตามองไปยังบริเวณทางแยกด้านหน้าตามที่เขามอง
พื้นดินเป็นสีน้ำตาลปนเทา ขอบมีเศษหินเล็กน้อย ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร
แม้แต่เฉินหลินที่อยู่ด้านหน้าก็ส่งสายตางุนงงมา นางไม่ได้ยินเสียงผิดปกติใด ๆ จึงไม่เข้าใจว่าเสิ่นหานโจวเรียกให้ทุกคนหยุดเพราะอะไร