ปากอุโมงค์เหมืองกว้างมาก รางรถไฟทอดยาวจากทางเข้าลึกเข้าไปข้างใน บนผนังหินสองข้างทุกสองสามเมตรมีโคมไฟที่ดับสนิทมานานแล้วติดอยู่
ฟู่เสินหยุดที่ทางเข้า หยิบไฟฉายออกจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วเปิดสว่าง ลำแสงแทงทะลุเข้าไปในความมืดเบื้องหน้า
เขาหันข้างมองคนที่อยู่ข้างหลัง: "ตามให้ติด รักษาระดับแถว เสิ่นหานโจวกับฉันเปิดทางข้างหน้า บี-07 รับผิดชอบปีกซ้าย บี-11 รับผิดชอบปีกขวา อย่าลืมสังเกตด้านหลังด้วย"
หัวหน้าทีมสองคนรับคำ แล้วรีบปรับตำแหน่งของทีมตัวเอง
เมื่อแน่ใจว่าทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว ฟู่เสินนำเข้าไปในอุโมงค์เหมือง เสิ่นหานโจวตามไปก้าวครึ่งหลังเขา
ลำแสงไฟฉายส่ายไปมาบนผนังหินสีเทาน้ำตาล ในอุโมงค์เงียบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ และเสียงฝีเท้ากริก ๆ สะท้อนก้องในช่องทางโล่งกว้าง
พอเดินลึกขึ้น ทุกคนสัมผัสได้ชัดว่าพื้นที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ อุโมงค์กว้างขึ้นเรื่อย ๆ และบนผนังหินสองข้างเริ่มมีหมายเลขและลูกศรที่พ่นด้วยสีปรากฏขึ้น
ฟู่เสินหยุดที่ทางแยกหนึ่ง แล้วก้มดูแผนที่
ตามเส้นทางที่โดรนสำรวจไว้ หลังจากเลี้ยวเข้าไปแล้วเดินต่ออีกประมาณ 10 นาที ก็จะเข้าสู่ฐานภูเขาเหนืออย่างเป็นทางการ
แต่ที่แปลกคือตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขาไม่เพียงไม่เจอซอมบี้สักตัว แต่ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรอื่นอีกเลย
เสิ่นหานโจวยกไฟฉายส่องไปทางลาดชันที่ขึ้นไปทางขวา ลำแสงถูกความมืดกลืนหายไปที่ปลายทางลาด มองไม่เห็นว่าหลังโค้งมีอะไร
ฟู่เสินล้วงเครื่องรับส่งวิทยุออกจากกระเป๋า กดปุ่มพูด แล้วลดเสียงพูดว่า: "อีก 10 นาทีจะเข้าฐานภูเขาเหนือ"