ไป๋อันอันนั่งอยู่บนเก้าอี้พับหน้ากระจายจุดพยาบาลชั่วคราว บนตักมีบิสกิตอัดที่แกะซองแล้ววางพาดอยู่ เธอฉีกชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปากเคี้ยวสองที แล้วห่อส่วนที่เหลือเก็บกลับเข้าขาเก้าอี้เรียบร้อย
เธอนั่งมาได้สักพักแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในอุโมงค์เหมืองเป็นอย่างไรบ้าง
จุดพยาบาลชั่วคราวติดต่อกับทีมที่เข้าไปข้างในได้ทางเดียว ไม่มีทางติดต่อไปหาฟู่เสินหรือเสิ่นหานโจวพวกนั้นได้ เธอจึงไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสภาพของพวกเขา
เธอก้มมองพื้นตรงเท้าตัวเอง เก็บกิ่งไม้จากข้าง ๆ มาแท่งหนึ่ง แล้วก้มลงเริ่มวาดรูปบนพื้นดิน
ถึงจะพยายามหาทางเบี่ยงเบนความสนใจสารพัดวิธีแล้ว สายตาของไป๋อันอันก็ยังอดชำเลืองไปทางที่ฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวจากไปเป็นระยะ ๆ ไม่ได้
ไป๋ฮานก็ไม่ได้ร่วมปฏิบัติการครั้งนี้เช่นกัน ด้านหนึ่งเพราะพลังพิเศษของเธอช่วยอะไรไม่ได้มาก อีกด้านหนึ่งคือเธออาสาอยู่ที่จุดพยาบาลชั่วคราวด้วยตัวเอง
เหวินจ้านชั่งใจแล้วก็ตกลง
ไป๋ฮานมาถึงก่อนไป๋อันอันสักพัก ตอนที่เธอเพิ่งมาถึง ไป๋ฮานกำลังเก็บงานจัดวางเสบียงช่วงสุดท้าย พอจัดการเรียบร้อยเธอก็กลับเข้าเต็นท์ไปคุยกับหมอทหารสองสามคนข้างใน แล้วก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย
เหอเยว่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหลังไป๋อันอันในระยะสามก้าวตลอดเวลา ไป๋อันอันชวนให้นั่งพักหลายครั้งก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง