"นอกจากเรื่องนี้แล้ว สองคนยังพูดอะไรกันอีกไหม?" เสิ่นหานโจวถาม
"ฉันขอโทษเธอ เพราะฉันไม่ควรคอยตัดสินใจแทนเธอตลอด เธอให้อภัยฉันแล้ว จากนั้นฉันถามเธอว่ายอมให้ฉันปกป้องเธอไหม เธอบอกว่ายอม และเธอก็อยากปกป้องฉันเหมือนกัน ฉันเลยตกลง" ฟู่เสินสรุปสั้นๆ
เสิ่นหานโจวฟังจบ รู้สึกได้แค่ขมับกระตุกตุบๆ
"แล้วตอนนี้ที่เธอสั่งให้เธอเพิ่มปริมาณการฝึก ก็ไม่ใช่การตัดสินใจแทนเธอหรอกหรือ?"
ฟู่เสินเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดจริงจังกับคำถามนั้น จากนั้นเขาก็เหมือนตัดสินใจได้ เดินเลี่ยงเสิ่นหานโจว ไปหาไป๋อันอัน แล้วเอ่ยถาม "ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเผลอตัดสินใจแทนเธออีกแล้ว"
ยังไม่ทันที่ไป๋อันอันจะตั้งสติได้ ฟู่เสินก็พูดเสริมอีกประโยค "เธอยอมเพิ่มปริมาณการฝึกไหม?"
ไป๋อันอันเบิกตากว้าง รู้สึกว่าคนอย่างฟู่เสินไม่รู้จะสื่อสารด้วยยังไงเลย เขามาตั้งใจทำให้เธอโกรธชัดๆ
ไม่แปลกที่เขาจะก้มหน้าก้มตาคุยกับเสิ่นหานโจวอยู่นาน ที่แท้ก็คิดแผนร้ายมารังแกเธออีก
ไป๋อันอันสูดหายใจลึก หันหลังเดินจากไปทันที
เสิ่นหานโจวยืนอยู่ไม่ไกล ฟังบทสนทนาทั้งหมด และแถมยังได้รับสายตาขวางๆ จากไป๋อันอันอีกต่างหาก
เขาถอนหายใจ พลางตัดสินใจในใจอย่างแน่วแน่
ต่อไปห้ามให้ฟู่เสินกับไป๋อันอันคุยเรื่องส่วนตัวกันตามลำพังเด็ดขาด
ไป๋ฮานเห็นปฏิสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินเข้ามา
"ฟู่เสิน มากินข้าวก่อนเถอะ เผื่อจะได้คุยเรื่องแผนคืนนี้ด้วย ดีไหม?" เธอถาม
ฟู่เสินมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร กลับหันไปมองเสิ่นหานโจวแทน
อีกฝ่ายเดินเข้าไปหาไป๋อันอันด้วยตัวเอง พลางเอ่ย "ไปกินข้าวก่อนนิดหน่อยเถอะ"