ชายหนุ่มที่ซ่อนอยู่ในลังไม้ คือบุตรชายของเจิ้งเต้าหย่วน นามว่าเจิ้งเจ๋อ
ในเวลานี้ เขาเห็นใบหน้าแปลกหน้าโดยกะทันหัน ก็ตกใจจนส่งเสียงร้องลั่น ชักนำให้ผู้คนทั้งในและนอกห้องพากันมองเข้ามา
“พวกเจ้าเป็นใคร”
“พวกเจ้าเป็นผีหรือ”
“ที่นี่มีผี คุณพ่อ ที่นี่มีผี”
เจิ้งเจ๋อร้องไห้งอแงพลางเตรียมจะปิดฝาลังไม้อีกครั้ง
พ่อบ้านได้ยินเสียง รีบเข้าไปในห้องเล็กทันที “ตายแล้ว คุณชาย เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่”
เกรงว่าเจิ้งเจ๋อจะทำให้วุ่นวาย เขาก้าวเข้าไปหมายจะดึงตัวออกจากลัง
ทว่าเจิ้งเจ๋อร่างกายสูงใหญ่ หากเขาตั้งใจจะอยู่ในลัง พละกำลังของพ่อบ้านเพียงลำพังจะเอาชนะเขาได้อย่างไร
ได้ยินเพียงเขาร้องตะโกนไม่หยุด “พวกมันเป็นผี พวกมันเป็นผีทั้งนั้น”
พ่อบ้านจนปัญญา กำลังจะเรียกบ่าวไพร่เข้ามาพาตัวเจิ้งเจ๋อออกไป
เซี่ยซีม่อกลับถามขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว “เมื่อคืนเจ้าเห็นผีมาหรือไม่”
คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนล้วนสูดลมหายใจเย็น
พ่อบ้านยิ่งอดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยสายตาตำหนิ
คุณชายของบ้านพวกเขาปัญญาทึบแต่เดิม เวลานี้เอ่ยถึง “ผี” กับเขา มิใช่การรื้อฟื้นเรื่องไม่ดีหรอกหรือ
ใครจะคาดคิดว่าเจิ้งเจ๋อพอได้ยิน ดวงตาสุกใสแทบจะเปล่งประกาย เขาพยักหน้าคล้อยตามไม่หยุด ราวกับเห็นมากับตา
“ข้าเห็นผี”
ทั่วทั้งห้องตื่นตระหนก
เหรินเฟิงเจวี๋ยที่อยู่นอกประตูก็ชะงักไปตามกัน
ดูท่าทาง คุณชายเจิ้งเมื่อคืนนี้ซ่อนอยู่ในห้องหนังสือ และมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเห็นเรื่องทั้งหมด