เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยซีม่อตื่นขึ้นจากเตียงนอนอันอบอุ่น
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้อง กลับทำให้รู้สึกเลือนลาง
นางเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น ร่างกายสวมอาภรณ์นอนสะอาดสะอ้าน ผ้าปูที่นอนและในอากาศลอยอบอวลด้วยกลิ่นหอมแปลกตา
ดวงวิญญาณในตะเกียงอู๋โยวนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสร้งอาบแดด พอนางตื่นขึ้น ก็เอ่ยเย้าหยอกตามวิสัย “เจ้านอนหลับสนิทนักเมื่อคืน ต้องขอบคุณแม่นางน้อยนั่น”
เซี่ยซีม่อลุกขึ้นนั่ง เห็นกระถางธูปตั้งอยู่ข้างเตียง ยังคงมีควันบางเบาลอยอ้อยอิ่ง
นึกย้อนไปเมื่อคืน เทียนชิงปรนนิบัตินางอาบน้ำผลัดผ้าตามธรรมเนียมสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวง
ขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อนเกินจะพรรณนา นอกจากการชำระเส้นผมและผิวกายขั้นพื้นฐานแล้ว ยังมีการบำรุงรักษาอีกหลายขั้นตอน หลายครั้งทำให้นางแทบหมดความอดทน แต่เทียนชิงก็แก้ไขสถานการณ์ไปได้อย่างแยบยล
ในที่สุด ชำระล้างความเหน็ดเหนื่อยทั้งมวล นางนอนบนเตียง เทียนชิงนำเครื่องหอมชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “หยกแดง” ออกมา นวดน่องและบำรุงเท้าให้
เซี่ยซีม่อลืมว่าตนเองหลับไปได้อย่างไร ไม่คิดว่าพอลืมตาอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างประหลาด ราวกับจู่ ๆ ก็ได้ “เป็น” คนขึ้นมาอีกครั้ง
ร่างทั้งร่างก็เบาสบายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
นางเพิ่งก้าวลงจากเตียง เสียงเคาะประตูสองครั้งก็ดังมาจากด้านนอก
“หากแม่นางเซี่ยตื่นแล้ว โปรดเรียกบ่าวเข้าไปปรนนิบัติได้”
เมื่อประตูเปิดออก ก็เห็นมือของเทียนชิงถือเครื่องล้างหน้าเรียบร้อย ผิดจากปกติคือมีขวดกระปุกเล็ก ๆ เรียวงามเพิ่มเติมอีกหลายอย่าง