“ท่านน้าส่ง…อะไรมา?”
ฟ้ายังไม่สว่างดี มู่ทิงทิงก็นั่งอยู่หน้ากระจกแต่งตัวแล้ว
วันนี้จักรพรรดินีจางมีรับสั่งเรียกอีกครั้ง ในที่สุดนางก็มีโอกาสได้เข้าวังหลวง
แต่เพิ่งหวีผมเสร็จ ก็มีสาวใช้คนหนึ่งนำของมาส่ง อ้างว่าเป็นของที่ท่านรองมูฝากคนส่งมาแต่เช้า
มู่ทิงทิงตื่นเต้นจนมือเท้าสั่นระริก รีบลุกขึ้นไปรับด้วยตนเอง
วันที่แยกทางกับมู่เจิง ทั้งสองแอบกำหนดสัญญาณลับกันไว้ หากเรื่องสำเร็จ จะฝากคนส่งของมาให้
หากส่งของมาเป็นจำนวนคี่ ก็หมายความว่าเรื่องของหอฟู่ยังไม่มีความคืบหน้า
หากส่งของมาเป็นจำนวนคู่ ก็แสดงว่าเรื่องนั้นมีความคืบหน้าแล้ว
ของที่สาวใช้นำมาส่งคือกล่องไม้สองใบ
หัวใจของมู่ทิงทิงสั่นไหวยิ่งกว่าเดิม นางถามต่อว่า “คนที่นำของมาส่งได้ฝากคำพูดอะไรมาหรือไม่?”
สาวใช้ตอบว่า “เรียนคุณหนูเซี่ย คนนั้นบอกว่านี่เป็นน้ำใจของท่านรองมู ส่วนของในกล่องไม้แดง ขอให้คุณหนูพกติดตัวไว้ให้ดีเจ้าค่ะ”
มู่ทิงทิงได้ยินก็เข้าใจทันที
เพื่อไม่ให้ใครสงสัย นางไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงให้อิงเอ๋อร์มอบเงินรางวัลให้สาวใช้
เมื่อสาวใช้เดินจากไปแล้ว นางจึงเปิดกล่องทั้งสองใบ
ในกล่องไม้ธรรมดามีเครื่องประดับอยู่ไม่กี่ชิ้น ไม่มีอะไรโดดเด่น
ส่วนในกล่องไม้แดงกลับมีไข่มุกอยู่เม็ดหนึ่ง
แม้มู่ทิงทิงจะไม่เข้าใจเจตนาของมู่เจิง แต่เห็นไข่มุกเม็ดนั้นเปล่งประกายแวววาวนุ่มนวล ก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่ของธรรมดา นางรู้สึกชอบใจมาก จึงให้อิงเอ๋อร์เก็บมันใส่ถุงผ้าปักเก้าสีไว้พกติดตัว
ราวยามเฉิน นางกับฮูหยินโหวนั่งรถม้าคันเดียวกันไปถึงเขตพระราชวัง
เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสำคัญที่ทรงมีต่อแขก จักรพรรดินีจางจึงให้มามาในวังเตรียมเกี้ยวที่ประทับไว้แต่เช้า เพื่อมารอรับที่ประตูวัง