วิญญาณร้ายพลันสลายหายไปตามคำสั่ง
เซี่ยซีม่อขมวดคิ้วหันกลับมา เห็นเพียงม่านรถถูกผู้หนึ่งแหวกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาดุจหยก
เหรินเฟิงเจวี๋ยดูเหมือนเพิ่งกลับจากกรมอาญา ยังอยู่ในชุดราชการเต็มยศ แสงอาทิตย์อัสดงบนสะพานสาดส่องเขา แสงนวลตาอ่อนโยนลดทอน “บารมีขุนนาง” บนตัวเขา กลับเพิ่มความสง่างามผุดผาดขึ้นหลายส่วน
เขายิ้มพลางเอ่ยถาม “คุณหนูเซี่ย จะกลับพร้อมข้าหรือไม่”
เมื่อเห็นชุดขุนนางสีม่วงบนร่างเขา เซี่ยซีม่อหยุดคิดเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ กลับถามว่า “ขุนนางที่สวมชุดสีเดียวกับท่าน มีขั้นใด”
คำถามนี้ ทำให้เหรินเฟิงเจวี๋ยรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
แต่เขาก็ยังตอบอย่างตรงไปตรงมา “กฎชุดราชการของต้าฉี ขั้นเก้าขึ้นไปเป็นสีน้ำเงิน ขั้นเจ็ดขึ้นไปเป็นสีเขียว ขั้นห้าขึ้นไปเป็นสีแดง ขั้นสามขึ้นไปเป็นสีม่วง”
“คุณหนูเซี่ยถามเรื่องนี้ด้วยเหตุใด”
เซี่ยซีม่อไม่ตอบคำ กลับก้าวขึ้นบันไดเหยียบข้างรถด้วยท่าทีจะขึ้นรถม้าโดยตรง
เหรินเฟิงเจวี๋ยเห็นนางถือกระโปรงพลีทกำลังลำบาก จึงรีบยื่นมือไปพยุงนาง
ระยะห่างของทั้งสองใกล้ชิดลงในพริบตา ได้กลิ่นเครื่องสำอางอ่อน ๆ จากร่างนาง และกลิ่นดอกไม้จากน้ำมันใส่ผม
เขาชะงักเล็กน้อย กลับมองเห็นดวงตาดำขลับเป็นประกายคู่หนึ่ง
“ข้านั่งที่ใด” เซี่ยซีม่อถาม
รถม้าคันนี้ไม่กว้างนัก ปกติเหรินเฟิงเจวี๋ยใช้คนเดียวก็เหลือเฟือ หากเพิ่มอวี๋หลางสักคนก็พอได้