"สายตาของมนุษย์ปุถุชน นอกจากภายใต้ฤทธิ์ของยันต์แล้ว ยังมีเวลาใดอีกหรือ ที่สามารถเห็นวิญญาณได้"
ได้ฟังคำถามนี้ ภายในโถงใหญ่ นอกจากเหรินเฟิงเจวี๋ยกับเหยียนเจิ้งชูที่ยังคงสงบนิ่ง
พ่อบ้านเหรินฉงกับคนรับใช้อาซุน ต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก และอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง
ว่าแต่ พวกเขายังไม่เคยเห็นผีเลย...
กำลังจะตั้งใจฟังให้ดี เหรินเฟิงเจวี๋ยกลับกระแอมเบาๆ สั่งว่า "ท่านลุงเหริน อาซุน พวกเจ้าถอยออกไปก่อนเถิด"
"......"
ไม่มีทาง นายท่านไม่ให้ฟัง ต่อให้มีหูก็ฟังไม่ได้
เหรินเฟิงเจวี๋ยหันมาทางเซี่ยซีม่อพลางกล่าวว่า "คุณหนูเซี่ย เชิญนั่งลงค่อยสนทนากันดีกว่า"
เซี่ยซีม่อเดินเข้าสู่โถง ยังคงไม่ใส่ใจมารยาท ตรงมานั่งลงข้างกายเขา
เมื่อบ่าวถูกไล่ออกไปแล้ว ท่านเหรินก็ต้องลงมือรินน้ำชาด้วยตัวเอง วางไว้ตรงหน้านาง
เหยียนเจิ้งชูเก็บภาพทั้งหมดนี้ไว้ในสายตา อดยิ้มไม่ได้ กล่าวว่า "นอกจากยันต์แล้ว ยังมีเครื่องรางของขลังบางอย่าง รวมถึงตรามือของลัทธิเต๋า ก็สามารถทำได้เช่นกัน"
"แน่นอน ยังมีคำเล่าขานในหมู่ชาวบ้าน เช่น การใช้ใบหลิวชุบน้ำค้างเช็ดตา หรือจะใช้น้ำตาของอีกาทาตรงเบ้าตา ก็สามารถเห็นวิญญาณได้ชั่วคราว แต่จะได้ผลหรือไม่ก็พูดยาก"
เซี่ยซีม่อยกน้ำชาขึ้นมาจิบ "ที่ท่านว่ามาล้วนเห็นผีได้เพียงชั่วคราวเท่านั้นหรือ"
"ใช่ ดังเช่นครั้งก่อนที่ขายให้คุณหนูคือยันต์ 'แปลงกาย' นั่น ก็อยู่ได้เพียงครึ่งธูปเท่านั้น"
เซี่ยซีม่อพยักหน้า กลับถามว่า "แล้วหากต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับวิญญาณเล่า"