จงซูเหมินเซี่ย ตั้งอยู่ ณ ระเบียงสองข้างนอกวังหลวง ใกล้ชิดโอรสสวรรค์ที่สุด รับผิดชอบงานเอกสารราชการ โดยปกติแทบไม่เกี่ยวข้องกับกรมอาญาเลย
การมาของเหรินเฟิงเจวี๋ยสร้างความประหลาดใจให้เสมียนน้อยอยู่บ้าง
เมื่อถามถึงเหตุผล ที่แท้คือมาหาจงซูซื่อหลาง
“ใต้เท้าเหริน วันนี้ซื่อหลางลาป่วย ไม่ได้มาที่เหมินเซี่ยขอรับ”
เหรินเฟิงเจวี๋ยอดสงสัยไม่ได้ “บังเอิญถึงเพียงนี้เชียว?”
พูดพลางถามที่อยู่ของมู่เจิงจากเสมียนน้อย
ตามเส้นทางที่เสมียนชี้ อาเซี่ยบังคับรถม้ามุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกของเมือง มาถึงหน้าจวนอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
หน้าประตูมีป้ายแขวน สลักอักษรหวัดว่า “เหวินหลู” สองคำ ดูมีรสนิยมบัณฑิตยิ่ง
เด็กรับใช้คนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าประตู เห็นรถม้ามาก็รีบวางฝักบัว เดินมาพลางกล่าวว่า “คารวะแขกผู้มีเกียรติ นายท่านของข้าออกไปหาหมอแล้ว ไม่อยู่ในจวนขอรับ”
เหรินเฟิงเจวี๋ยเปิดม่านรถมองเข้าไปในจวนแวบหนึ่ง
ก็เห็น “เหวินหลู” นี้กลับเรียบง่ายยิ่งกว่าจวนเหรินของตนเสียอีก เมื่อมองไป เห็นไผ่บางตากอหนึ่ง เรือนสามหลัง เรียกได้ว่ามองทะลุปรุโปร่ง
เขาถามว่า “ในเมื่อป่วย เหตุใดไม่เชิญหมอมาเล่า กลับออกไปเอง?”
เด็กรับใช้ตอบว่า “นายท่านของข้าเป็นโรคเก่า ต้องไปหาหมอเทวดาเฒ่าบนเขาผู้หนึ่ง หมอเทวดาไม่ยอมออกจากโลกวิเวก ดังนั้นนายท่านจึงต้องไปทุกเดือนขอรับ”
“งั้นรึ?” เหรินเฟิงเจวี๋ยคลี่ยิ้มเย็นบนใบหน้า ถามอีกว่า “แล้วเมื่อใดจะกลับ?”
“อย่างเร็วก็หลังฟ้ามืด บางทีอาจถึงรุ่งสาง”