“ของปลอมชัด ๆ ยังจะคิดว่าตัวเองเป็นของจริงอีกหรือ”
ถ้อยคำนี้ดังก้องอยู่ข้างหูราวกับเสียงสะท้อนในหุบเขา วนเวียนไม่ยอมจางหาย
มู่ทิงทิงได้ยินแล้วก็รู้สึกถึงไฟโทสะที่พลันปะทุขึ้นในอก
นางทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินเข้าไปหานางกำนัลคนนั้น กระชากตัวอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วตบเข้าให้สองฉาด
นางกำนัลถูกตบจนมึนงง โซเซเสียหลัก ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้น
แต่มู่ทิงทิงยังไม่หายโกรธ ก้าวเข้าไปเตะซ้ำอีกสองครั้ง
การกระทำนี้ทำให้นางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ ตกตะลึง ไม่เว้นแม้แต่อิงเอ๋อร์ที่ถูกทำให้ตกใจไปด้วย
นางยืนนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเข้าไปห้าม
“คุณหนู เป็นอะไรไปหรือคะ?”
เมื่อได้ยินเสียงอิงเอ๋อร์ มู่ทิงทิงจึงค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง
พอมองนางกำนัลที่ถูกตนทำร้ายจนมีสภาพยับเยินตรงหน้า รวมถึงสายตาประหลาดใจจากคนรอบข้าง นางกลับตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว
อิงเอ๋อร์รีบประคองนางไว้ “คุณหนู เรารีบไปพักสักหน่อยกันเถอะค่ะ”
อิงเอ๋อร์ช่วยประคองมู่ทิงทิงไปยังห้องเล็กข้าง ๆ แต่นางก็ยังขวัญเสียไม่หาย
อิงเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงรินน้ำมาให้อีกแก้ว
“คุณหนู ดื่มน้ำสักหน่อยก่อนค่ะ”
มู่ทิงทิงพิงอยู่บนตั่งเล็ก จ้องมองมือที่สั่นเทาของตน สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
นางถามขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “อิงเอ๋อร์ เมื่อครู่ฉันเป็นอะไรไป?”
อิงเอ๋อร์เองก็ตอบไม่ได้ว่าเหตุใดคุณหนูของตนจึงมีท่าทีราวกับถูกผีเข้าเมื่อครู่
ในสายตาของนาง คุณหนูแทบไม่เคยโกรธ ต่อให้โมโหแค่ไหนก็แค่ด่าทอสองสามคำ ไม่มีทางลงมือตีใคร