เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เมื่อคืนไม่ใช่บอกว่าเขาจะกลับมาทำอาหารให้กินหรือไง?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกงงไปหมด แต่ไม่ว่าจะใครทำ ก็แค่ของอร่อยก็พอแล้ว
แต่ทำไมเหลียงซวี่ยังไม่ออกมาสักที
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รออยู่ครึ่งชั่วโมง นอนแผ่บนโซฟา นับนิ้วแก้เบื่อ
“คลิก”
ประตูเปิดออกในที่สุด หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รีบนั่งตัวตรง กำลังจะถามว่ามีของอร่อยอะไรมาให้ แต่กลิ่นหอมเย้ายวนก็ลอยออกมาจากหน้าประตู ตัดบทเธอ
กลิ่นอายโชคชะตาบริสุทธิ์จริงๆ แค่สูดเข้าไปหนึ่งทีก็ทำให้กายใจผ่อนคลายไปหมด
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทนไม่ไหวลุกขึ้นยืนเดินเข้าไป แต่ไม่ทันไรเหลียงซวี่ก็ปิดประตูทันที
“ข้างในไอน้ำเยอะ เดี๋ยวให้มันกระจายหายไปก่อนแล้วค่อยเข้า”
นึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ข้างใน เหลียงซวี่ก็ไอแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย
“อีกเดี๋ยวอาหารเย็นก็มาแล้ว เราไปรอข้างโน้นกันเถอะ”
ฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นออกไปเพิ่งจะแตะไหล่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ก็ถูกมือเนียนนุ่มสองข้างจับไว้
ตรงนี้กลิ่นหอมยิ่งเข้มข้นกว่าเดิม!
แววตาของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เป็นประกายด้วยความดีใจ ยกมือนั้นขึ้นมาใต้จมูก สูดดมเบาๆ
อืม...หอมมาก หอมจนเธอจะหน้ามืดอยู่แล้ว
“ที่รัก...เธอ เป็นอะไรไป”
เมื่อครู่มือนี้เพิ่งจะ...ตอนนี้กลับถูกที่รักทำแบบนี้อีก ความรู้สึกที่เพิ่งจะบรรเทาลงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
แต่สมองของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์มึนงงจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว ตามสัญชาตญาณที่ปรารถนาที่สุดในใจ เธอเผยอริมฝีปากเล็กน้อย
เหลียงซวี่ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว