หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่วันเดียว เหลียงซวี่กลับกลายเป็นคนที่รู้จักหยอกเยอเก่งกาจขนาดนี้ หรือว่านี่คือพรสวรรค์โดยกำเนิดของพระเอกที่ทุกคนมีกัน?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนทับโต๊ะ มองเหลียงซวี่เดินเข้าออกอยู่นั่น อย่างหงุดหงิดก็แกว่งขาไปมา
แม้แต่เก้าอี้ก็ยังสูงขนาดนี้ เธอสูงแค่ 165 เซนติเมตร ยังเหยียบไม่ถึงพื้นเลย เหลียงซวี่จะสูงแค่ไหนกันนะ?
“เป็นอะไรไป?”
เหลียงซวี่ที่ออกมาจากห้อง ใช้นิ้วจิ้มแก้มที่ป่องเหมือนปลาทองตัวน้อยของเธอ นิ้วจมลงไปในเนื้อนุ่มๆ ให้ความรู้สึกที่ทำให้เขาประหลาดใจ
แม้จะวันนี้เขาจะแตะหน้านี้ไปหลายครั้งแล้วก็ตาม
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นั่งตัวตรง เอ่ยถามอย่างนักเรียนที่ดี “คุณสูงเท่าไหร่เหรอ เหลียงซวี่?”
“189 เซนติเมตร”
“สูงขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อวานฉันต้องเงยหน้ามองเพื่อคุยกับคุณ คุณสูงเกินไปแล้ว เหลียงซวี่”
เหลียงซวี่บีบจมูกเล็กๆ ของเธอ แล้วโน้มตัวเข้าหาเธอ “ตอนเป็นผู้ช่วย ทำไมไม่รังเกียจว่าฉันสูงล่ะ หืม?”
“แล้วอีกอย่าง เรียกชื่อเต็มๆ แบบนั้น ทำไม พอได้มาแล้วไม่เห็นค่าเหรอ? ไอ้คนใจร้าย”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์แลบลิ้นใส่เขาอย่างซน สีชมพูอ่อนๆ ถูกเหลียงซวี่จับภาพได้ในระยะประชิด เขารีบยืดตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าเข้าใกล้เธออีกต่อไป
“นี่คือบัตรเงินเดือนของฉัน ไว้ให้ภรรยาใช้”
เหลียงซวี่ยื่นการ์ดสีดำใบหนึ่งมา กรอบโลหะ ดูมีระดับมาก
“วันนี้ต้องไปที่เบสเพื่อทบทวนกลยุทธ์ ไปช่วยเธอย้ายของไม่ได้แล้ว แต่ฉันจัดคนไว้ให้แล้ว ไม่ต้องให้ภรรยาลงมือเอง”