เมื่อเหวินเยี่ยนสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ก็เดินไปยังห้องของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ หญิงสาวเรียนมาตลอดทั้งบ่ายจนเหนื่อยและหลับไปนานแล้ว
คนบนเตียงสวมชุดนอนอย่างไม่เรียบร้อยนัก ผิวขาวผ่องเผยออกมาให้เห็นเต็มตา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เน้นความสบายไม่ได้สวมกางเกงนอนด้วยซ้ำ เรียวขาขาวเนียนราวหยกทำให้สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป
เพียงขยับนิดเดียว ก็เห็นกางเกงตัวน้อยนั่นได้อย่างชัดเจน
จู่ ๆ เหวินเยี่ยนก็รู้สึกกระหายน้ำ ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีสุราทิพย์รออยู่เบื้องหน้า
แต่พอชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์บนเตียงก็ย่นจมูก
เหวินเยี่ยนพลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนสูบบุหรี่ เขาข่มความร้อนรุ่มในร่างกายไว้ รีบห่มผ้าให้อีกฝ่ายแล้วเข้าไปในห้องน้ำ
ห้องน้ำที่เขาเข้าไปคือห้องน้ำของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์
พื้นที่มิติอันปิดมิดชิดอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของเด็กน้อยในบ้าน เหวินเยี่ยนพิงอ่างล้างหน้า ก้มศีรษะลง ดื่มด่ำกับกลิ่นนั้นจนไม่อาจถอนตัว
แต่พอนึกถึงต้นตอของกลิ่นหอมที่กำลังรอเขาอยู่บนเตียง เหวินเยี่ยนก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก ไม่นานนัก เรือนกายชวนสะดุดตาของเขาก็ปรากฏชัดท่ามกลางไอน้ำ
พอออกจากห้องน้ำ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ก่อนหน้านี้ถูกห่มผ้าไว้อย่างมิดชิดก็ยกขาข้างหนึ่งพาดบนผ้าห่ม ผิวขาวเนียนละมุนทำให้มือที่กำลังเช็ดผมของเหวินเยี่ยนชะงักไป ครู่ต่อมาเขาก็โยนผ้าขนหนูลงบนเก้าอี้โดยไม่ลังเล