โชคดีที่วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จึงหลบพ้นการซักถามต่อหน้าของถังเหวินถิงไปได้
แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังติ๊งต่องไม่หยุดก็เผยให้เห็นความร้อนใจของถังเหวินถิง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หลับตาลงอย่างเขินอายแล้วกดเปิดดู ข้อความกองโตก็เด้งขึ้นมาทันที
ตั้งแต่ตอนแรกที่รัวถามอย่างเร่งรีบ จนถึงข้อความหลัง ๆ ที่เหมือนกำลังบอกว่า “ฉันเข้าใจแล้ว”
นึกถึงภาพเมื่อคืนที่พี่ชายคุกเข่าอยู่บนเตียงของเธอ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์แทบพิมพ์ตัวหนังสือไม่เป็น เธอส่งข้อความออกไปเหมือนกระต่ายขู่ฟ่อ เผยเขี้ยวเล็ก ๆ แต่กลับไร้พิษสงว่า “ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว”
ถังเหวินถิงเห็นแบบนี้ก็รู้ว่าเรื่องสำเร็จแล้ว เข้าใจว่าอีกฝ่ายขี้อาย ถึงในใจจะคันยุบยิบแค่ไหน ก็ไม่ซักไซ้รายละเอียดต่อ
ก็แค่เรื่องหวานชื่นชวนเคลิ้ม ฟืนแห้งเจอไฟแรง พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน สายฟ้าฟาดปะทะเปลวเพลิงเท่านั้นเอง
แค่คิดด้วยนิ้วเท้าเธอก็เดาออกแล้ว
แต่ความจริงกลับอ่อนโยนกว่าที่ถังเหวินถิงคิดไว้เสียอีก
ตอนนี้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำลังนั่งอยู่บนตักของเหวินเยี่ยน อ้าปากรับอาหารที่ชายหนุ่มป้อนให้ทีละคำ ภาพนี้เหมือนย้อนกลับไปตอนเด็กอย่างสมบูรณ์ หัวใจสองดวงที่เชื่อมโยงกันแน่นแฟ้นมาโดยตลอด ในที่สุดก็ประสานเป็นหนึ่งเดียวโดยไร้ช่องว่าง
ในที่สุดเหวินเยี่ยนก็ได้ทำให้ความคิดที่ฝังแน่นอยู่ในหัวเป็นจริงขึ้นมา ได้ครอบครองเธอไว้ในกำมืออย่างไร้ข้อจำกัด
เขาอยากขังเธอไว้ข้างกายทุกนาทีทุกวินาที ทั้งวันทั้งคู่จึงเหมือนคนที่มีอาการกระหายสัมผัส นอกจากตอนเข้าห้องน้ำ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่เคยออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มเลย
กินข้าวก็กอดไว้ อ่านหนังสือเป็นเพื่อนก็กอดไว้ ดูโทรทัศน์ก็กอดไว้ แม้แต่ตอนประชุมผ่านวิดีโอ เหวินเยี่ยนก็ยังปิดกล้องแล้วดึงเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน