“อื้ม? นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่นา?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนพิงขอบหน้าต่างรถ มองผู้คนที่ค่อยๆ เบาบางลง แต่สิ่งก่อสร้างกลับยิ่งหรูหราขึ้น ด้วยความสงสัยก็เอ่ยถามออกไป
เหลียงซวี่อารมณ์ดีตอบกลับมา: “เป็นทางกลับบ้านสิ”
กลับบ้าน? กลับบ้านที่ไหน?
แต่ไม่นาน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ได้รู้คำตอบ
เมื่อรถค่อยๆ เลี้ยวผ่านประตูอันวิจิตร วิลล่าหลังงามพร้อมสวนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อุทานด้วยความตื่นเต้น คว้าแขนเหลียงซวี่มาเขย่า: “ที่รัก นี่คือบ้านของเราเหรอ?”
เหลียงซวี่พอใจกับคำว่า “บ้านของเรา” จากปากภรรยามาก เขาโน้มตัวไปหอมปากเล็กๆ ที่ทำให้เขามีความสุขอยู่นาน: “ใช่ บ้านของเรา”
ใบหน้าแดงระเรื่อของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซบลงในฝ่ามือใหญ่ หายใจหอบเล็กน้อย ลมหายใจหอมอ่อนๆ ทำให้เหลียงซวี่หัวใจคันคะเยอ ลำคอแห้งผาก
ภรรยาน่าหลงใหลเกินไปจะทำยังไงดี?
ทั้งคู่สงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เหลียงซวี่ลงจากรถก่อน แล้วเดินไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร โน้มตัวลงอุ้มหญิงสาวออกมา:
“อุ้มภรรยากลับบ้าน”
เมื่อเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กอดคอเขาไว้อย่างว่านอนสอนง่าย ทุ่มเทหัวใจให้เขาอย่างเต็มที่ เหลียงซวี่ก็อดเร่งฝีเท้าไม่ได้
เดินจากห้องรับแขกขึ้นไปชั้นสอง ดูเหมือนเจ้าบ่าวในยุคโบราณกำลังจะไปสู่คืนเข้าหอ
แต่ไม่ใช่ว่าวันนี้คือวันมงคลของพวกเขาหรอกหรือ?
เหลียงซวี่หัวเราะเบาๆ ค่อยๆ วางหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลงบนเตียงของเขา
ฉากนี้เมื่อคืนเขาได้จำลองไว้ในหัวหลายร้อยรอบแล้ว แต่พอถึงเวลาจริง เหลียงซวี่กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
ภรรยาจะชอบที่นี่ไหมนะ?
ทันทีที่ถูกวางลง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ถูกรายล้อมด้วยกลิ่นอายของราชันมังกรเต็มเตียง นุ่มนวลแสนสบาย