หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูกพามาชำระล้างในห้องน้ำ เธอตบไปที่เหลียงซวี่ซึ่งกำลังตกตะลึงอยู่เงียบๆ
เสียงอันอ่อนแรงราวกับค้อนหนักทุบลงบนหัวใจของเขา: "ฉันกินไปแล้วนี่นา" จากนั้นก็เอียงหัวเสริมอีกประโยค "และฉันก็ไม่ท้องด้วย"
เหลียงซวี่ตกใจสุดขีด: "ทำไมล่ะ?"
หรือว่าภรรยากินยาที่เป็นอันตรายต่อร่างกาย?
ไม่ได้! เขาไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น!
ขณะที่เหลียงซวี่กำลังคิดฟุ้งซ่าน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็พูดอย่างบริสุทธิ์ใจ: "เพราะร่างกายฉันมันเป็นแบบนี้ไง อยากกินก็กิน อยากมีลูกก็มี"
เหลียงซวี่ที่ยังหนุ่มไม่เคยได้ยินแนวคิดแบบนี้มาก่อน มือของเขาสั่นตลอดเวลา ทั้งตัวก็สั่นตามไปด้วย
เขาควรจะรู้ได้ตั้งแต่ตอนแรกไม่ใช่หรือ? เห็นได้ชัดว่าภรรยาแสดงความสามารถออกมาได้เก่งกาจขนาดนั้น
ในดวงตาของเหลียงซวี่มีความประหลาดใจและความมืดมนลึกซึ้งปะปนกัน: "ภรรยา ฉันไม่เชื่อ ขอทดลองอีกครั้งได้ไหม?"
ไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธ ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงมาอย่างดุดัน การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มือทั้งสองข้างก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ได้รับพลังลมปราณมากเกินไปในคราวเดียวถึงกับมึนงง แต่ภูตดอกไม้ตัวน้อยที่ตะกละยึดหลักการยิ่งมากยิ่งดี ก็ยอมตกหลุมพรางอย่างว่าง่าย
จนกระทั่งไอน้ำเต็มห้องน้ำ เหลียงซวี่ถึงจะยอมปล่อยเธอ
เหลียงซวี่อุ้มหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เหนื่อยล้าจนหลับไปกลับห้อง ด้วยความพึงพอใจและตื่นเต้นที่บอกไม่ถูก
สักพักก็หอมมือเล็กๆ สักพักก็หอมแก้มนุ่มๆ แม้แต่เท้าเล็กๆ ก็ไม่เว้น
สุดท้ายก็วางมือลงบนท้องที่อ่อนนุ่มนั้น เมื่อคิดถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน เหลียงซวี่ก็ก้มหน้าลงและจูบลงอย่างจริงใจ