มองดูชุดแขนยาวขายาวที่วางอยู่บนเตียง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ทำปากจู๋ด้วยความไม่พอใจ
เธออยากใส่ชุดกระโปรงที่พี่ชายซื้อให้เมื่อวาน
เหวินเยี่ยนที่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ลูบเส้นผมยาวถึงเอวของเธอเบาๆ: "วันนี้แดดออกนะ ที่รักก็ไม่อยากผิวคล้ำใช่ไหม?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่เป็นถึงภูตดอกไม้จะผิวคล้ำได้อย่างไร แต่ในฐานะเด็กผู้หญิงที่อยู่กับพี่ชายมานับสิบปี เธอเชื่อคำพูดของผู้ชายคนนั้นโดยไม่ลังเล ลืมตัวตนของตัวเองไปชั่วขณะ แล้วส่ายหน้าอย่างนุ่มนวล
ยังพูดขอบคุณอย่างจริงใจ: "ขอบคุณพี่ที่เตือนฉัน งั้นวันนี้ฉันใส่ชุดนี้ก็แล้วกัน"
ชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้น: "งั้นที่รักเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ พี่รออยู่ข้างล่างนะ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่ใสกระจ่างดั่งกวางน้อย มองจนคนใจอ่อน: "อื้มๆ"
เหวินเยี่ยนระงับความอยากจะเข้าไปหอมแก้มเธอไว้ แสร้งทำเป็นไม่เห็นมีอะไรผิดปกติแล้วเดินออกไป พร้อมกับปิดประตูให้เธออย่างทะนุถนอม
เมื่อเสียง "คลิก" ของประตูปิดลง เหวินเยี่ยนก็ไม่ปิดบังความปรารถนาในใจอีกต่อไป ดวงตาคมกริบนั้นราวกับจะทะลุประตูบานนี้ให้ทะลุไป นึกถึงเรือนร่างงามที่เกือบทำให้เขาเสียการควบคุมเมื่อคืนนี้ไม่หยุด
ที่รัก พี่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เหวินเยี่ยนที่ปกติสุขุมเยือกเย็น เพียงแค่สายตาเดียวก็ทำให้ใจสั่น ไม่มีใครรู้ว่าภายในใจเขาซ่อนคลื่นอารมณ์อันยิ่งใหญ่เพียงใด
จ้องอยู่นานหลายนาที ในที่สุดเหวินเยี่ยนที่บอกว่าจะรออยู่ข้างล่างก็ฝืนตัวเองมานั่งที่โต๊ะอาหาร
ฟังเสียงผู้ช่วยหลี่ที่พูดอย่างเป็นทางการ เหวินเยี่ยนขมวดคิ้วราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่หางตากลับมองไปที่บันไดไม่หยุด