"ที่รัก วันนี้พี่เห็นหนูเดินออกจากโรงเรียนกับผู้ชายคนหนึ่ง ยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่เชื่อฟังเลย"
"ไม่ใช่บอกไว้หรือไง ว่าต้องพึ่งพาพี่คนเดียว"
"หืม?"
ในความมืดมิดของรัตติกาล แสงจันทร์อันเลือนรางสาดส่องลงบนหญิงงามบนเตียง ผิวพรรณงามราวหยกและกระดูกงามสง่า ทุกเส้นสาย ทุกตารางนิ้วของผิวกาย ล้วนเป็นเสมือนผลงานชิ้นเอกของพระแม่เจ้า สมบูรณ์แบบจนผู้คนหลงใหล
แต่ทว่า ในเวลานี้ หญิงงามผู้นี้กำลังถูกเงาร่างสูงใหญ่บดบังไว้ น้ำเสียงหม่นหมองและแหบพร่าประหนึ่งปีศาจร้าย
ใบหน้าคมคายทรงพลังปรากฏขึ้นมาเป็นระยะๆ สายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความวิปริตจับจ้องไปที่หญิงงามบนเตียงอย่างไม่วางตา
"ที่รักช่างงดงามเหลือเกิน มิน่าล่ะถึงเป็นที่หมายตาของผู้คนมากมาย"
นิ้วมือที่มีหนังด้านบาง ๆ ค่อยๆ ลูบไล้ลงมาจากริมฝีปากสีแดงสด ผ่านลำคออันระหงลงมาช้าๆ กระแสไฟฟ้าจากปลายนิ้วทำให้หญิงงามที่หลับใหลอดสั่นเทิ้มเบาๆ ไม่ได้
เสียงหัวเราะแผ่วเบาอันแสดงความพอใจดังขึ้นในอากาศ น้ำเสียงเพิ่มความอิ่มเอมขึ้นอีกเล็กน้อย: "ที่รักถูกฉันเลี้ยงจนช่างอ่อนแอเหลือเกิน"
เมื่ออุปสรรคถูกเปิดออก รอยยิ้มในดวงตาของชายหนุ่มหุบลง กลับกลายเป็นความมืดทมิฬที่หนักหน่วงยิ่งกว่าความมืดของรัตติกาล
นึกถึงรอยยิ้มอันหวานชื่นของหญิงสาวในตอนกลางวัน ชายหนุ่มขยับตัวโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่อ่อนนุ่มและหอมกรุ่นแนบอยู่ในอุ้งมือ
อาการสั่นสะเทือนจากจิตวิญญาณทำให้ชายหนุ่มตื่นเต้นขึ้นมา