ซอมบี้ตัวน้อยที่อาบน้ำเสร็จแล้วไม่รู้ว่าต้องเช็ดตัวให้แห้งก่อนถึงจะใส่เสื้อผ้าได้ ทุกอย่างในหัวมันลางเลือน มีเพียงเรื่องที่หอมนุ่ม เคยสอนไว้เท่านั้นที่ยังจำได้ เธอจึงหยิบชุดนอนสะอาด ๆ ที่วางอยู่บนชั้นมาสวมใส่ตัวเองทันที
เมื่อหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงหน้าลู่เฉินยวี่เช่นนี้ ชายหนุ่มที่ปกติสุขุมเยือกเย็นกลับหน้าแดงขึ้นมาทันที
แม้จะรู้อยู่แล้วว่าซอมบี้ตัวน้อยตัวนี้ร่างกายดีแค่ไหน แต่เมื่อเห็นกับตา ก็ยังคิดได้ว่าตัวเองประเมินต่ำไปมาก
ชุดนอนบางเบาที่เปียกน้ำเกาะแนบกับกายของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ทุกซอกทุกมุมถูกร่างนั้นนูนออกมาให้เห็นเด่นชัด เพียงแค่มองเพียงครั้งเดียว ลู่เฉินยวี่ก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้อีก
ถึงแม้ในใจจะด่าตัวเองว่าเป็นพวกโรคจิต แต่ดวงตากลับซื่อสัตย์ยิ่งนัก มองจนครบทุกจุดไม่พลาดแม้แต่นิดเดียว
“เธอ……” ลู่เฉินยวี่กำลังจะถามว่าเธอออกมาแบบนี้ได้ยังไง สีขาวราวกับแท่งหยกนั้นก็แนบชิดเข้ามาที่อกของเขาทันที
“หอม ๆ……อือ ๆ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เขย่งเท้า แขนขาวเนียนสองข้างคล้องคอของลู่เฉินยวี่ เงยหน้าจิ้มลิ้มที่ยังเปียกชื้นขึ้นไปไซ้ซบกับใบหน้าของลู่เฉินยวี่อย่างแรง
ที่แท้ก็เป็นเพราะตอนที่ลู่เฉินยวี่มีอารมณ์พลุ่งพล่าน กลิ่นหอมบนกายเขายิ่งน่าเย้ายวนใจ ซอมบี้ตัวน้อยอย่างเธอจะไปต้านทานไหวได้อย่างไรกัน
“อือ……”
เมื่อหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทำแบบนั้น ลู่เฉินยวี่รู้สึกถึงไฟบางอย่างพลุ่งขึ้นมา ร่างกายแข็งทื่อราวกับเป็นหิน ถูกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถูไถจนต้องถอยหลังหนีอย่างต่อเนื่อง แล้วดังแคร็ก! เขาก็ล้มลงนั่งบนเตียง
และในขณะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความอุ่น ๆ ที่ไหลลงมาจากจมูก
ลู่เฉินยวี่แข็งทื่อยกมือขึ้นมาแตะที่กลางจมูก เมื่อเอามือออกไป ก็มีสีแดงสดแวววาวกระตุ้นดวงตาของเขา
เขาถูกซอมบี้ตัวหนึ่งถูไถจนเลือดกำเดาไหล!
ลู่เฉินยวี่ที่ตื่นตระหนกรีบใช้ข้อมือปิดปากของซอมบี้ตัวน้อยที่กำลังจะอ้าออกเพราะถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นเลือด แล้วรีบอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเตียง ใช้ผ้าห่มห่อตัวเธอไว้ เสียงของเขาปนด้วยความตระหนกเล็กน้อย: “นั่งรออยู่ตรงนี้นะ ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว”