วันต่อมา ทุกคนเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์สวมเสื้อผ้าของลู่เฉินยวี่และริมฝีปากที่บวมแดงของเธอก็เบิกตากว้างแทบถลน
แต่เมื่อพวกเขาหันไปมองลู่เฉินยวี่ ก็ยิ่งตกใจแทบถลนตาเมื่อเห็นรอยแผลเล็ก ๆ หลายรอยบนริมฝีปากของเขา
“ลู่...พี่คะ พวกคุณทำอะไรกันมาคะ?” หลี่เฉียงแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ พูดตะกุกตะกัก
“หรือพี่โดนซอมบี้นี่กัด? ถ้าอย่างนั้นพี่ก็จบสิ้น! พี่ลู่จะกลายเป็นซอมบี้ด้วยหรือเปล่า?”
หลี่เฉียงทำหน้าซังกะตาย คนที่เหลืออีกสองคนก็พากันถอยหลังสองก้าวโดยไม่ทันได้นัดหมาย
ลู่เฉินยวี่ขำเบา ๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย อุ้มซอมบี้ตัวน้อยนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วมองพวกเขาด้วยสายตาคลุมเครือ: “ฉันปลุกพลังพิเศษได้แล้ว!”
“อะไรนะ!” หลี่เฉียงก้าวยาวกลับมาทันที พิงโต๊ะด้วยความตื่นเต้นสุดขีด: “พี่ลู่ปลุกพลังอะไรเหรอ?”
หยวนหยวนก็ชะโงกหน้าเข้ามา มองเขาด้วยความตื่นเต้น
“สายน้ำแข็ง? สายไฟ? หรือว่าอย่างอื่น?” ไป๋ชูซู่ดึงเก้าอี้ออกแล้วถามตาม
มือที่ลูบหลังศีรษะของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์หยุดลง ลู่เฉินยวี่ทำท่าครุ่นคิด: “มีทั้งหมด”
“อะไร! นะ!” คางของหลี่เฉียงและหยวนหยวนแทบร่วงลงบนโต๊ะ ส่วนไป๋จู๋ก็มองเขาด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน
“ที่แท้โดนซอมบี้กัดแล้วมันทรงพลังขนาดนี้เลยเหรอ?” หลี่เฉียงสมองเบลอ พึมพำกับตัวเอง: “งั้นให้เธอกัดฉันสักทีได้ไหมนะ”
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของลู่เฉินยวี่ก็เปลี่ยนเป็นสีทองทันที สายตาคมกริบกวาดไปที่โต๊ะตรงหน้าหลี่เฉียง เกิดรอยไหม้เป็นสองรูใหญ่ทันที
“โว้ย พี่ลู่ ผมล้อเล่นน่ะ อย่าฆ่าผมเลย!”