“พระเจ้า! นั่นมู่ชิงอวี่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงลงมาจากรถของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ล่ะ”
“ดูสิ ดูสิ เสื้อผ้าที่มู่ชิงอวี่ใส่ ฉันเคยเห็นแล้ว เป็นคอลเล็กชันใหม่ล่าสุดของแบรนด์วาย ราคาตั้งแสนกว่าหยวนแน่ะ”
“ดูสิ เขายังช่วยหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถือกระเป๋าด้วย! ว่าแต่มู่ชิงอวี่นี่ใช่ไหมว่า...”
เด็กสาวคนหนึ่งกำลังกระซิบข้างหูเพื่อน ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นเสียก่อน
“พอได้แล้ว พอได้แล้ว ตัวจริงมาแล้ว”
พูดจบ เด็กสาวที่กำลังเมาท์อย่างสนุกปากก็รีบหุบปาก แกล้งทำเป็นค้นกระเป๋า แต่ที่จริงแอบมองคนทั้งสองที่เดินผ่านไป จนหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กับมู่ชิงอวี่เดินห่างออกไปแล้ว เธอถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“ถ้าถามฉันนะ มู่ชิงอวี่นี่โชคดีเกินไปแล้ว แค่อาศัยหน้าหล่อกับหุ่นดี ๆ แบบนั้น ก็ถึงกับได้ความเอ็นดูจากหยุนเสวี่ยเอ๋อร์”
“นั่นสิ” เด็กสาวคนหนึ่งกำหมัดทั้งสองข้างไว้ใต้คาง มองตามแผ่นหลังของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างอาลัยอาวรณ์
“เสวี่ยเอ๋อร์เบบี๋ทั้งสวยทั้งน่ารัก แถมยังหอมฟุ้งอีก มู่ชิงอวี่ได้เข้าใกล้ขนาดนั้น ต้องหอมจนเคลิ้มแน่ ๆ”
“ฉันก็อยากจับมือน้อย ๆ ที่ทั้งนุ่มทั้งขาวนั่นบ้าง อยากลูบแก้มเนียนนุ่มอมชมพูด้วย”
“ใคร ๆ ก็อยากทั้งนั้นแหละ”
คนที่เดินผ่านมาด้านหลังและไม่รู้ว่าได้ยินบทสนทนาของพวกเธอตั้งแต่เมื่อไรก็เข้าร่วมวงด้วย
“แค้นตัวเองจริง ๆ ที่ไม่ได้เกิดมาเป็นผู้ชาย”
......
ภาพหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กับมู่ชิงอวี่ปรากฏตัวพร้อมกัน ทำให้ทั้งมหาวิทยาลัยพากันฮือฮาและเสียดายอย่างที่คิด
ทุกคนต่างแอบอิจฉามู่ชิงอวี่ แทบอยากให้คนที่ยืนอยู่ข้างหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตอนนี้เป็นตัวเองเสียให้หมด