“อร่อยไหม”
บนทางเดิน มู่ชิงอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ก้มหน้าลง สายตาจับจ้องริมฝีปากแดงที่กำลังกัดหลอดไม่วางตา คราบนมเล็กน้อยที่เปื้อนริมฝีปากทำให้เขาเกิดแรงกระตุ้นอย่างรุนแรง อยากก้มลงไปดูดเลียให้หมด
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังดื่มอย่างเพลิดเพลินได้ยินดังนั้น ก็ยัดขวดนมใส่มือเขาทันที พลางเหลือบมองสายตาที่แอบชะโงกออกมาจากห้องเรียน แล้วจุ๊บปากเบา ๆ
“ไม่อร่อยเลย รีบดื่มส่วนที่เหลือของฉันให้หมดสิ!”
ระบบตบอุ้งเท้าพลางชี้นำ “ใช่แล้ว โฮสต์ ทำแบบนี้แหละ เอาแต่ใจและเจ้ากี้เจ้าการ บังคับให้มู่ชิงอวี่ดื่มของที่คุณเหลือต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น”
มู่ชิงอวี่รับขวดนมมา เห็นของเหลวใสเป็นประกายเกาะอยู่บนหลอดเป็นสาย ดวงตาก็มืดลึกลง ก่อนจะอมหลอดไว้ในปากอย่างเลื่อมใส
หอมจัง หวานจัง
ลูกกระเดือกของมู่ชิงอวี่ขยับขึ้นลง ขนตาดำที่หลุบลงมาบดบังแววตาร้อนแรงของเขาไว้
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นเขาว่าง่ายขนาดนั้น ก็เขย่งปลายเท้าขึ้นลูบหัวเขา “เก่งมาก”
มู่ชิงอวี่ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม พยายามยืดเวลาให้สัมผัสนุ่มนวลนั้นคงอยู่นานขึ้น แต่เสียงกริ่งเข้าเรียนกลับดังขึ้นผิดเวลา ทำให้ความหงุดหงิดผุดขึ้นในใจเขา
“เอาล่ะ กลับไปเรียนเถอะ เที่ยงนี้เรากลับบ้านด้วยกัน”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เหลือบมองเข้าไปในห้องเรียน เห็นทุกคนมองภาพตรงหน้าอยู่ก็พอใจอย่างยิ่ง แบบนี้ทุกคนก็จะได้รู้ว่ามู่ชิงอวี่เป็นของเธอแล้ว
“อีกอย่าง ตอนที่ไม่อยู่บ้านห้ามเรียกฉันว่านายท่าน”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นึกถึงตอนที่โทรศัพท์เมื่อครู่ แล้วถูกคนข้าง ๆ แอบได้ยินเข้า แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว