นับตั้งแต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ย้ายมาอยู่ที่วิลล่า เหลียงซวี่ก็ไม่ให้ใครไปยุ่งกับบ้านของสโมสรอีกต่อไป สิ่งของทุกอย่างถูกย้ายมาที่นี่หมด
หลายคนในทีมอย่างเหลียวเหวินยังคิดว่าจะไปเจอพี่สะใภ้โดยบังเอิญ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงสีหน้าเย็นชาของเหลียงซวี่
พวกเขาเดินตามหลังและบ่นเสียงเบา ๆ ว่าเหลียงซวี่ซ่อนคนไว้มิดชิดเกินไป
แต่เหลียงซวี่ไม่มีอารมณ์จะมาเล่นด้วย เพราะเขาห่างจากภรรยามาห้าชั่วโมงแล้ว รู้สึกหงุดหงิดสุด ๆ
ดังนั้น ทันทีที่ฝึกซ้อมจบ เหลียงซวี่ก็รีบกลับบ้านทันที กอดคนรักไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนเป็นแฝดติดกัน
แต่พออุ้มได้สักพัก ก็กลายเป็นแฝดติดกันจริง ๆ อุ้มคนรักเดินไปทั่ววิลล่า บางทีก็บอกว่าภรรยากระหายน้ำต้องไปห้องครัว บางทีก็บอกว่าดอกไม้ในสวนบานแล้ว พาไปดูที่หน้าต่างกระจก
ทำให้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เขินจนทั้งตัวเป็นสีชมพู ความกลัวและความอายทำให้ภูตดอกไม้ตัวน้อยตึงเครียดไปทั้งตัว ซึ่งยิ่งทำให้ชายที่สมหวังคลั่งไคล้มากขึ้นไปอีก
ในที่สุดเมื่อจบลง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ใช้ผ้าห่มห่อตัวเองเป็นดักแด้ มองดูชายที่ภาคภูมิใจแล้วก็แอบด่าเขาว่าเป็นพวกวิปริต
ได้ยินคำกล่าวหาของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ เหลียงซวี่ก็ยังหน้าด้าน ๆ บอกว่าเป็นเพราะภรรยาสวยเกินไปจนน่าหลงใหล
ไม่พูดถึงความเลวร้ายในใจของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ด้วยวิธีนี้ หลังจากไปมาระหว่างสโมสรกับบ้านและวิลล่าเป็นเวลาสองสัปดาห์ การแข่งขันก็มาถึง
ในวันแข่งขัน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์สวมหน้ากากอนามัย ถือป้ายเหมือนแฟนคลับคนอื่น ๆ แอบนั่งอยู่ตรงกลางแถวที่สองซึ่งเธอแย่งซื้อตั๋วมาได้