“หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ จดจำสถานะของตัวเองไว้ ทำตัวให้ดี อย่าสร้างปัญหาให้ตระกูลหยุน”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของเธอใจดียกโอกาสนี้ให้ เธอจะได้โชคดีแบบนี้เหรอ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองผู้หญิงที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับ แต่ก็ยังดูบ้านๆ และมองเธอด้วยสายตายกย่องเหมือนให้ทาน โดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ
นี่คือแม่ของเธอในโลกนี้
แต่เธอไม่เคยได้รับความรักจากแม่เลย ตั้งแต่เกิดก็ถูกส่งไปอยู่กับยายที่บ้านนอก ขณะที่พี่สาวได้รับความรักจากทั้งครอบครัว ราวกับเป็นหญิงสาวแห่งสวรรค์
ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวพูดเบาๆ ว่า “ฉันไม่แต่ง” เธอก็คงไม่ถูกเรียกกลับมา
และผู้ชายที่เธอต้องแต่งแทนก็คือเทพบุตรแห่งโชคชะตาของโลกนี้ ฮั่วเซียว
ข่าวลือว่าเขาอายุมาก นิสัยไม่ดี ไม่เข้าใกล้ผู้หญิง และโหดร้าย
ดังนั้นพี่สาวของเธอ หยุนซี จึงรีบหนีไปต่างประเทศทันทีที่รู้ว่าจะต้องแต่งงานกับตระกูลฮั่ว และบอกว่าถ้าจะแต่งก็ให้เธอแต่งแทน
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก้มขนตาลง พูดเสียงเรียบ “อ้อ”
เธอไม่ยอมรับว่านี่คือแม่ของเธอ แต่เพราะมีโอกาสเข้าใกล้เทพบุตรแห่งโชคชะตา เธอก็เลยยอมอยู่ที่ตระกูลหยุนไปก่อน
คุณนายหยุนเห็นท่าทีเย็นชาของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์แล้วก็โมโห คิดในใจว่าเด็กที่โตในชนบทก็อย่างนี้ ไม่รู้จักมารยาทอะไรเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลฮั่ว เธอไม่มีทางยอมรับเด็กคนนี้กลับมาแน่ ให้ไปแต่งงานกับชาวบ้านบ้านนอกไปซะเถอะ