ตั้งแต่ฉีเหลียนกลับไป ฉีเจ๋อเหยียนก็เข้ามาใช้ชีวิตในฐานะสามีของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์อย่างเต็มตัว เว้นแต่ตอนที่คุณปู่ฉีอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะเก็บอาการเลยสักนิด
ส่วนคนรับใช้ทั้งตระกูลฉีดูเหมือนจะยอมรับเรื่องนี้ไปแล้ว เวลาเห็นทั้งสองจับมือกัน ก็ไม่มีแววตกใจหรือหวาดกลัวราวกับบังเอิญล่วงรู้ความลับของตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เองก็เริ่มปรับตัว จากที่ตอนแรกต่อต้าน หวาดกลัว และไม่มั่นใจ ตอนนี้กลับค่อย ๆ เคยชินขึ้นมา
เมื่อไม่มีฉีเหลียนคอยวนเวียนอยู่ข้างกาย เธอก็เหมือนจะลืมเป้าหมายที่ต้องพิชิตใจไปจริง ๆ
ดังนั้นทุกวันภายใต้การดูแลของฉีเจ๋อเหยียน เธอจึงยิ่งเอาแต่ใจขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งใช้เขาเก่งขึ้นทุกที
เธอยังยอมรับพฤติกรรมประหลาดที่ฉีเจ๋อเหยียนบุกเข้ามาในห้องของเธอทุกคืนไปโดยปริยาย ต่อให้เธอล็อกประตูจากด้านใน ฉีเจ๋อเหยียนก็ยังมาตรงเวลาอยู่ดี ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังพบว่าทุกครั้งที่อยู่กับฉีเจ๋อเหยียน ทั้งร่างกายจะรู้สึกสบายเป็นพิเศษ
ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอต่อต้านฉีเจ๋อเหยียนเพราะสถานะของตัวเอง เธอไม่เคยสังเกตเรื่องนี้มาก่อน แต่ช่วงหลายวันมานี้ เธอกลับสัมผัสได้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ถึงพลังมหาศาลที่ฉีเจ๋อเหยียนมอบให้
แต่เขาไม่ใช่ตัวร้ายหรือไง ทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนี้ได้ล่ะ?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ๆ จ้องโคมไฟบนเพดานอย่างใจลอย
“กึก”
ประตูเปิดออก หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นใคร เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
พอร่างอุ่น ๆ นั้นขึ้นมานอนบนเตียง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็กลิ้งเข้าไปหาอย่างเป็นธรรมชาติ จมูกสูดกลิ่นเย็นสดชื่นนั้นเบา ๆ ก่อนร่างกายจะหาตำแหน่งที่สบายที่สุดได้อย่างรวดเร็ว แล้วนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างว่าง่าย