ตอนเช้า พอหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นมาเห็นคนตัวใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็เกือบตกใจจนกระโดดออกจากเตียง
คิดอยู่นานกว่าจะนึกได้ว่าฉีเจ๋อเหยียนขึ้นมาบนเตียงเธอได้ยังไง ฉวยโอกาสตอนเธอไม่รู้ตัวมาหอมแก้ม แล้วสุดท้ายก็กอดเธอนอนทั้งคืน
ใบหน้าเล็กๆ ของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเจอผู้ชายที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน
เธอค่อยๆ ถอยออกจากอ้อมแขนเขา เม้มริมฝีปากสีแดงที่บวมเล็กน้อย แล้วจ้องเขาเขม็งด้วยสีหน้าโกรธจัด
ยิ่งมองยิ่งโมโห ขยับเท้าเล็กลง เล็งไปที่อกของชายหนุ่ม แล้วถีบเข้าไปอย่างไม่ลังเล
ได้ยินแค่เสียงดังปัง เท้านั้นก็กระแทกเข้ากับกลางอกที่เปลือยเปล่า
แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งไม่ไหวติง กลับเป็นฝ่าเท้าเย็นๆ ของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่โดนความร้อนจากร่างกายเขาแผดเผาจนแทบไหม้
เพิ่งจะดึงเท้ากลับ ก็มีมือที่ร้อนกว่าเดิมมาคว้าข้อเท้าเธอไว้ ความร้อนค่อยๆ ไต่ขึ้นมาตามผิวที่บางใส พยายามจะทะลุเข้าไปในตัวเธอ
เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ เจ้าของเท้าขาวเริ่มดิ้นรนสุดชีวิต แต่มือคู่นั้นแข็งราวกับเหล็กกล้า ไม่เพียงแต่จะดิ้นไม่หลุด ยังยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นาน สีชมพูสวยงามก็ค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วเท้าเหมือนสีที่เพิ่งเทลงไป
ชายหนุ่มที่หลับอยู่ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นตอนไหน กำลังมองหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่หน้าร้อนผ่าวด้วยสายตาสบายๆ ราวกับกำลังหยอกล้อสัตว์ตัวน้อยที่ไร้เรี่ยวแรง
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!" น้ำเสียงที่ตกใจกลัวของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยิ่งทำให้ผู้ชายคนนั้นอยากแกล้งมากขึ้น ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย กลับค่อยๆ ยกเท้าเธอขึ้นมาที่ปากของตัวเองท่ามกลางสายตาที่หวาดกลัวของเธอ