ป๋อชือเหยียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ตามผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำมาถึงที่นี่
หรืออาจเป็นเพราะมือนั้นอบอุ่นเกินไป ตอนที่จับไว้ หัวใจที่เย็นชาของเขาราวกับถูกโอบอุ้มไว้ด้วยมือนั้น ทำให้เขาไม่อยากปล่อยลงเลย
"ป๋อชือเหยียน ต่อไปนี้เธอก็อยู่ที่นี่ละกัน หนี้ดอกเบี้ยที่บ้านเธอกู้ไว้ฉันจะใช้ให้หมดเอง ต่อไปนี้เธอก็ตั้งใจเรียนได้แล้วนะ"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ดึงป๋อชือเหยียนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเข้ามา เขาที่ไม่ได้ตั้งตัวสะดุดเล็กน้อย ก้มลงมองพื้นสะอาดจนแยงตา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าพื้นมันสะท้อนหัวใจอันมืดดำของตัวเองออกมา
เพียงแค่ชั่วครู่เดียว เขากลับเริ่มละโมบความดีงามที่ผู้หญิงคนนี้มอบให้
"ทำไมล่ะ?"
ป๋อชือเหยียนจ้องรองเท้าที่อ้าปากของตัวเอง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์รินน้ำแก้วหนึ่งยัดใส่มือเขา เธอมุมปากขึ้น ดวงตาใสราวหมอกบางๆ เป็นประกายระยิบระยับ ก้มตัวเอียงคอมองเขา:
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันชอบเธอ ฉันคอยดูเธอมาตลอด ฉันไม่อยากเห็นเธอถูกรังแก"
ป๋อชือเหยียนเงยหน้ามองบ้านที่สว่างสะอาดตา พลางเอ่ยอย่างเหม่อลอย: "ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ประสานมือ กัดริมฝีปากเหมือนกำลังคิด แก้มทั้งสองข้างป่องเล็กน้อย น่ารักและสวยงาม
"ก็เพราะเป็นเธอไงล่ะ"
"ป๋อชือเหยียน เธอไม่ต้องคิดว่านี่คือการเมตตา ฉันมีข้อแลกเปลี่ยนนะ ฉันให้เธอตั้งใจเรียน โตขึ้นมาหาเงินให้ได้เยอะๆ แล้วคืนให้ฉันสิบเท่าไงล่ะ เป็นไง?"