เมื่อหยุนเสวี่ยเอ๋อร์สวมชุดที่ระบบแลกมาจากห้างสรรพสินค้าแล้วเดินลงบันได ชือหลิงโจวก็จับจ้องหญิงสาวที่ดูราวกับมีสปอตไลต์ส่องตามตัวมาตั้งแต่เกิดทันที
เธอสวมชุดนักเรียนกะลาสีสีน้ำเงินเข้มสุดคลาสสิก ปกใหญ่สีฟ้าทะเลขับให้ลำคอเรียวยาวดูโดดเด่น โบที่หน้าอกขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ กระโปรงพลีตเอวสูงเน้นส่วนเว้าโค้งอ่อนละมุนของเอว ถุงเท้าสีขาวนวลแนบเรียวขาคู่งามไร้ที่ติ ทุกส่วนล้วนสมบูรณ์แบบถึงขีดสุด
ขณะที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก้าวลงบันไดทีละขั้น ชือหลิงโจวเห็นผมตรงยาวถึงเอวของเธอพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว สายลมพัดผ่าน ชายกระโปรงพลิ้วสะบัด เขาราวกับได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเบบี๋ของเขาแล้ว
ไม่จางไม่ฉุน แต่กลับปั่นป่วนหัวใจอันเร่าร้อนของเขา
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ยังไม่ทันเดินออกจากประตู ชือหลิงโจวก็รีบก้าวเข้าไปรับแล้ว
“เบบี๋ สวยจังเลย”
ชือหลิงโจวก้มหน้าลง ใบหน้าน้อยสะอาดสดใสเงยขึ้นมองเขาอย่างว่าง่าย ดวงตาสุกใสคู่นั้นที่เคยเห็นในวิดีโอ ใบหน้าขาวนุ่มที่เห็นเลือนรางผ่านกระจก ตอนนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่มีอะไรปิดบัง
คู่หนุ่มหล่อสาวสวยดึงดูดสายตาคนที่เดินผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว แม้ฟ้ามืดแล้ว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาทางพวกเขาไม่ขาด
“ชือหลิงโจว เรารีบไปกันเถอะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จับมือชือหลิงโจว ตั้งใจจะรีบเดินไปข้างหน้า บางทีอาจเพราะร้อนใจเกินไป เธอจึงพลาดท่าพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของชือหลิงโจว
กลิ่นหอมกับความนุ่มนิ่มที่โถมเข้ามาเต็มอ้อมอกทำให้เขาครางเสียงต่ำ มือใหญ่โอบเอวบางโดยไม่ต้องคิด เพราะเธอสวมชุดกะลาสีที่ชายเสื้อค่อนข้างหลวม มือทั้งสองจึงแนบลงบนแผ่นหลังช่วงเอวโดยตรง