“ที่รัก ถึงโรงเรียนแล้ว ตื่นได้แล้วนะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นอนซบอยู่บนตัวชือหลิงโจวถูกปลุกให้ตื่นอย่างงัวเงีย มือที่เกาะไหล่เขาคว้าปกเสื้อไว้ ใบหน้าน้อยถูไถกับตัวเขาเบา ๆ ท่าทางนุ่มนิ่มของเธอล้วนตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม
หัวใจของชือหลิงโจวพลันไหวระริก เขายื่นมือไปลูบหลังเธอเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน “ที่รัก อยากให้พี่อุ้มไปส่งถึงหน้าหอพักไหม”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ค่อย ๆ ตั้งตัวขึ้นอย่างอ่อนแรง เงยหน้าขึ้นใช้หน้าผากแตะคางของชือหลิงโจว “พี่ พี่ยังต้องจูบหนูไม่ใช่เหรอ”
ร่างกายของชือหลิงโจวเกร็งขึ้นทันที มือใหญ่เลื่อนไปประคองท้ายทอยของเธอ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้หนังศีรษะ ในความมืดสลัว ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบอย่างน่าตกใจ
“ที่รัก ใกล้ถึงเวลาปิดหอแล้ว กลับไปก่อนดีไหม พรุ่งนี้พี่จะมาหา แล้วแลกจูบกับที่รักอีกนะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซบหน้าลงกับอกเขา น้ำเสียงฟังดูงอนนิด ๆ “ทำไมล่ะ ชือหลิงโจว ทำไมไม่จูบหนู”
เธอเคยจูบชือหลิงโจวแล้ว ริมฝีปากของเขาร้อน ๆ นุ่ม ๆ สบายมาก เธอยังอยากจูบอีก แต่ทำไมชือหลิงโจวถึงไม่ยอมจูบเธอ
“ที่รัก พี่กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่”
ชือหลิงโจวสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง ร่างกายของเขาเริ่มเรียกร้องให้จูบคนในอ้อมแขนจนเธอน้ำตาคลอแล้ว เขาจึงกลัวว่าหากได้สัมผัสความนุ่มหวานนั้นขึ้นมา เขาคงยากจะปล่อยเธอไปอีก
แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ยอม เธอกำหมัดทุบอกเขาหนึ่งที ก่อนจะขยับขึ้นไปคุกเข่าคร่อมบนตักของชือหลิงโจว มือเล็กยกขึ้นประคองใบหน้าเขาอย่างเอาแต่ใจ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ส่งริมฝีปากนุ่มของตัวเองเข้าไปหา
“อืม...”
ชือหลิงโจวไม่คิดว่าหยุนเสวี่ยเอ๋อร์จะตรงไปตรงมาและกล้าหาญขนาดนี้ ร่างกายของเขายิ่งเกร็งขึ้น ดวงตาจ้องใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สมองมีแต่สัมผัสอวบอิ่มนุ่มละมุนราวกับเยลลี
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่รู้ว่าต้องจูบอย่างไร เธอแค่แนบริมฝีปากเข้าหากันแล้วก็หยุดนิ่งไป หลังผ่านไปไม่กี่วินาที เธอคิดว่าพอแล้วจึงกำลังจะผละออก แต่จู่ ๆ มือใหญ่ก็วางทับลงบนแผ่นหลัง กดเธอไว้จนขยับไม่ได้