“คุณกระต่าย ฉันจะหลบอยู่ในสวนหลังบ้านของมู่ชิงอวี่ แอบมองเขาแค่แวบเดียว รับรองว่าจะไม่วิ่งไปไหนมั่วซั่วแน่นอน”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ย่อตัวอยู่หลังชิงช้า สวมชุดสีชมพูอ่อนราวกับดอกไม้ มือทั้งสองเกาะโครงชิงช้าไว้ ก่อนจะชะโงกใบหน้าเล็กขาวนวลออกมา
ระบบยังวางใจไม่ได้ จึงกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าอย่างนั้นโฮสต์ก็ซ่อนตัวให้ดีนะ สำนักงานใหญ่เรียกประชุมกะทันหัน อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะกลับมารับ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าเบา ๆ แต่ใจลอยไปถึงวิลล่าที่สว่างไสวด้วยแสงไฟซึ่งอยู่ไม่ไกลแล้ว
วันนี้เป็นวันเกิดของมู่ชิงอวี่ ได้ยินว่าเขาจัดงานเลี้ยงที่เขตวิลล่าของตัวเอง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ถึงได้ลากระบบวิ่งเข้ามา
คนเยอะขนาดนี้ เธอจะได้มองมู่ชิงอวี่หลาย ๆ ครั้งโดยไม่ถูกจับได้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์แอบภูมิใจกับความฉลาดเล็ก ๆ ของตัวเอง
ระบบมองหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่หลบอยู่เหมือนนกกระทาตัวน้อย แล้วหันไปมองชิงช้าที่เห็นชัดว่าไม่เข้ากับสไตล์ของมู่ชิงอวี่เอาเสียเลย ก่อนจากไปยังอดพึมพำไม่ได้ว่า
“ผู้ชายตัวโต ๆ คนหนึ่ง ทำไมถึงมาติดชิงช้าหวานแหววแบบนี้ไว้ในสวนของตัวเองได้ล่ะ”
ระหว่างประชุม ระบบที่ใจลอยอยู่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ชิงช้านั่นเหมือนกับของตระกูลหยุนเปี๊ยบไม่ใช่หรือ
ขณะนั้นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยังหลบอยู่ตรงเดิมไม่มีทางคาดคิดเลยว่า ตัวเองจะได้พบมู่ชิงอวี่เร็วขนาดนี้
“นี่ ชิงอวี่ งานวันเกิดครั้งนี้ฉันอุตส่าห์จัดให้แกอย่างเต็มที่เลยนะ ทำไมทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้นล่ะ”
หลายปีมานี้ เสิ่นเยี่ยนคอยเป็นมือขวาของมู่ชิงอวี่มาตลอด ทั้งยังเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก สุขุมขึ้น แต่ก็ยังมีท่าทีสบาย ๆ ปนกวนอยู่เล็กน้อย ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ