“โฮสต์ โฮสต์ ตื่นได้แล้ว”
เสียงเร่งร้อนแผ่วพร่าดังลอยมา หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่สีเข้มขยับร่างกายเล็กน้อย ทว่าร่างกายที่ผ่านการโหมกระหน่ำอย่างหนักพลันส่งความปวดระบมขึ้นมา ทำให้เธอสั่นระริกจนขนตากระพือ ก่อนสติที่เลือนรางจะค่อย ๆ กลับคืนมา
ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีหยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนแพขนตายังไม่จางหาย หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง เห็นร่างพร่ามัวของระบบลอยอยู่กลางอากาศ
เมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ลืมตา ระบบก็พลันตื่นเต้น “โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว”
หยาดน้ำตาที่ซ่อนอยู่ในดวงตายังไม่เหือดแห้ง บัดนี้ไหลอาบลงมาตามหางตาที่แดงระเรื่อ ดวงตาพร่ามัวค่อย ๆ กลับมาแจ่มชัด
“คุณกระต่าย...”
ทันทีที่เปล่งเสียง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็สะดุ้งกับเสียงแหบพร่าจนแทบสุดขีดของตัวเอง เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก
ผ้าห่มเลื่อนลง เผยร่างเปลือยเปล่าที่พลันสัมผัสความเย็นวาบ ระบบก็ได้รับภาพโมเสกผืนใหญ่ทันที
เมื่อร่องรอยชวนให้ใจเต้นเหล่านั้นปรากฏชัด หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็สัมผัสได้ถึงพันธนาการรอบข้อมือ
“นี่มันอะไร...”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองกำไลข้อมือสีทองอร่าม แล้วหันไปทางหัวเตียง จึงพบว่าตัวเองถูกมู่ชิงอวี่ตรึงไว้กับเตียง
“คุณกระต่าย ทำไมมู่ชิงอวี่ถึงมัดฉันไว้แบบนี้”
ริมฝีปากที่บวมแดงยังคงหลงเหลือความซ่านซ่านจากการถูกปรนเปรอ พวงแก้มขาวนวลละเอียดดุจวันวานก็แดงปลั่งราวลูกท้อสุกทั่วทั้งผล ทั่วร่างแผ่กลิ่นหอมหวานเย้ายวน ชวนให้รู้สึกมึนเมาและสุกงอม
ระบบยกอุ้งเท้าตบหัวตัวเอง “แย่แล้ว ๆ คราวนี้แย่จริง ๆ”
“ดูท่ามู่ชิงอวี่ไอ้หมอนั่นจะคลั่งไปแล้ว ถึงขั้นเล่นรักบังคับเลยนะ”
“แต่ก็ไม่แปลกหรอก อาจจะอยากเอาคืนที่เมื่อก่อนโฮสต์ทำกับเขาเหมือนหมาก็ได้”
“ว่าแต่โฮสต์ ทำไมถึงถูกเขาจับได้ง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์กุมผ้าห่มไว้ มองหลังมือที่เคยไร้ตำหนิ บัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟันสีแดงสดทีละรอย แล้วเอ่ยอย่างน้อยใจ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มู่ชิงอวี่ไม่น่าจะเห็นฉันนี่นา?”
ระบบตกตะลึง “หรือเขาเป็นหมาจริง ๆ จมูกถึงได้ไวขนาดนั้น?”