“โฮสต์ ตรวจพบว่าเทพบุตรแห่งโชคชะตาของโลกนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้กำลังนอนอยู่ริมทะเลไม่ไกลจากเรา รีบไปช่วยเขากันเถอะ”
“อะไรนะ? งั้นเรารีบไปกันเลย”
พริบตาเดียว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็กลายร่างเป็นแมวขนยาวสีขาวอมชมพู ดวงตากลมโตสีดำราวกับแก้ว หางยาวฟูฟ่องชูตั้งสูง ดูทั้งงดงามและสง่างาม
หลังส่งเสียงร้องเหมียว หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็กระโจนไปตามทิศทางที่ระบบชี้นำ ร่างเล็กบอบบางปราดเปรียวและแผ่วเบา ไม่นานก็ไปถึงชายทะเล
จากระยะไกล หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เห็นเสือสีเงินขาวตัวหนึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่บนชายหาด
ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเห็นเทพบุตรแห่งโชคชะตาอยู่ในสภาพเช่นนี้ รูม่านตาของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็เบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจพลันบีบรัดอย่างรุนแรง ฝีเท้าที่ก้าวกระโดดอยู่ก็ยิ่งถี่และเร็วขึ้น
เมื่อเข้าใกล้ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็คืนร่างเป็นมนุษย์ทันที เพียงแต่เพราะลนลานเกินไป หางกับหูจึงยังหดกลับไปไม่ได้
“คุณกระต่าย ฮั่วเฉินดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์แตะบาดแผลลึกจนมองไม่เห็นก้นอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย หางตั้งชันจนขนฟูฟ่อง น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา
ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งที่เธอกับฮั่วเฉินเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับมีบางสิ่งเชื่อมโยงกันอยู่ พอเห็นเขาบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ หัวใจของเธอก็เหมือนถูกกรีดเป็นแผลไปด้วย
“โฮสต์ ไม่ต้องกังวล ฮั่วเฉินไม่ตายหรอก ตอนนี้ลากเขากลับไปที่บ้านของคุณก่อน เดี๋ยวฉันจะไปแลกยาในห้างสรรพสินค้ามาให้เขาใช้”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์เช็ดน้ำตา พึมพำรับคำเบา ๆ จากนั้นก็ก้มลง ใช้เรี่ยวแรงอย่างมากกว่าจะพยุงฮั่วเฉินขึ้นหลังได้