"พี่สาวชิงชิง ให้ฉันเป็นเจ้าแห่งยอดเขาหมอกเมฆ แล้วยังเป็นอาจารย์ของเหล่าศิษย์ฝึกกระบี่อีก มัน... มัน... มันไม่เข้ากับคาแรกเตอร์ฉันเลยนี่นา..."
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองเงาตัวเองในน้ำพุวิญญาณที่สวมชุดขาวทั้งตัว รู้สึกไม่ชินขึ้นมาทันที
"ไม่มีทาง ไม่มีทาง ถ้าฉันมีอาจารย์อย่างเสวี่ยเอ๋อร์ล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว"
หลิวชิงชิงเดินวนรอบตัวหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ชุดขาวราวกับหยาดน้ำค้างแข็งใต้แสงจันทร์ ใบหน้าสวยหวานที่เดิมทีก็งดงามอยู่แล้ว พอแต่งกายแบบนี้กลับเพิ่มความเย็นเยียบขึ้นมาเล็กน้อย ใครเห็นก็ต้องลุ่มหลง
"แล้วโลกใบนี้ก็เป็นโลกพักร้อนที่พี่สาวสร้างไว้ชดเชยความผิดพลาดเล็กน้อยของเมื่อก่อนให้เธอ จะเล่นยังไงก็ต้องเล่นให้มันส์สิ"
"อีกอย่าง ฉันสำรวจมาแล้ว คนที่มีโชคชะตาในโลกนี้ก็คือลูกศิษย์คนหนึ่งของเธอ ต่อให้พลังของเธอจะห่วยแค่ไหน มีลูกศิษย์ที่เป็นพระเอกคอยคุ้มกัน จะไปกลัวใครถูกใครรังแกได้ยังไง?"
"แต่ตอนอยู่บ้านเรา ก็ไม่เคยสอนวิชารำกระบี่เลยนี่นา ถ้าลูกศิษย์มาขอให้ฉันสอน ก็ไม่โดนจับได้หรอกเหรอ?"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์หาหินก้อนหนึ่งนั่งลง โน้มตัวลงถอดรองเท้าและถุงเท้า เท้าเล็กขาวดั่งหยกย้อยลงไปในน้ำพุวิญญาณทันทีที่แตะต้อง ก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
"เธอไม่เข้าใจหรอก" หลิวชิงชิงย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ ปากคาบใบหญ้าหางหมาไว้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่:
"ภาษิตเขาว่า อาจารย์พาเข้าประตู ฝึกฝนก็แล้วแต่ตัวศิษย์ เธอแค่โยนตำราวิชาให้พวกเขาไปก็พอแล้ว"
"แล้วก็เป็นพระเอกด้วย ความเข้าใจคงไม่ต้องให้เธอเป็นห่วงหรอก"
"เธอก็แค่เป็นไม้ประดับ ทำอะไรที่ตัวเองถนัด แค่อยากให้มีตัวตนก็พอ"