หลังจากกินอาหารแล้วอยู่ในบ้านจนรู้สึกเบื่อ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ออกจากที่พักของเหวินจิ้นเป็นครั้งแรก
เธอปฏิเสธคนที่เหวินจิ้นจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะเดินทางมาถึงสวนดอกไม้ขนาดใหญ่เพียงลำพัง
แม้จะเรียกว่าสวนดอกไม้ แต่กลับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่มากนัก ทั้งหมดล้วนเป็นดอกไม้ บ่อน้ำ และต้นไม้ที่สร้างด้วยเทคโนโลยี
บางทีดอกไม้เพียงหนึ่งเดียวที่มีอยู่ ก็คือดอกไม้ตระกูลเหอหวนอย่างเธอเอง
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองรูปปั้นหมาป่าตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ตัวหนึ่งกำลังพ่นน้ำ ส่วนอีกตัวกำลังรับน้ำ จู่ ๆ ในหัวก็คิดขึ้นมาว่า หากเปลี่ยนเหวินจิ้นให้เป็นหมาป่าตัวใดตัวหนึ่งในนั้นล่ะก็…
เมื่อนึกถึงภาพนั้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็อดก้มหน้าปิดปากหัวเราะไม่ได้
แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางนั้นอีกครั้ง กลับเห็นหญิงสาวคนหนึ่งแต่งกายคล่องแคล่วปราดเปรียวยืนอยู่ตรงนั้น
พอเห็นว่าเธอมองมา หญิงสาวก็พุ่งตรงเข้ามาหาเธอราวกับมีสายลมอยู่ใต้ฝ่าเท้า
“เธอก็คือ…”
ใบหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยโทสะของหญิงสาวพลันแข็งค้าง ในชั่วขณะที่มองเห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ชัดเจน
ดวงตารูม่านตาแนวตั้งคู่นั้นหรี่แคบลง ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หูหมาป่าสีเทาขาวไม่รู้โผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อไร กำลังขยับดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริง
ตอนแรกหยุนเสวี่ยเอ๋อร์คิดว่าอีกฝ่ายมาหาเรื่อง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้านั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็เอนตัวถอยหลังเล็กน้อย
ขนตางอนยาวสั่นไหว “สวัสดี…สวัสดี”
แต่ทันทีที่เธอเอ่ยปาก หญิงสาวคนนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น แม้แต่หางที่อยู่ด้านหลังก็กระดิกโผล่ออกมา
“เธอก็คือมนุษย์สาวที่เหวินจิ้นพากลับมาสินะ?”