"เสวี่ยเอ๋อร์~ เธอ..."
หลิวชิงชิงพุ่งตัวลงมาจากยอดเขาหมอกเมฆท่ามกลางสายลม เสียงเรียกที่ดังลั่นไม่มีความเย็นชาและหยิ่งผยองเหมือนเคยแม้แต่น้อย
แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ ก็เห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์กำลังนั่งเอนกายบนเก้าอี้ผ้าใบอย่างสบายอารมณ์ กินของว่างไปพลาง
และตรงหน้าเธอ กลับเป็นหลิงอวี่เยวียนที่กำลังฝึกดาบอยู่
แต่ละท่วงท่า แต่ละไม้ตาย ล้วนเฉียบขาด หนักแน่น จนนางลืมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า
เห็นเพียงลมกระโชกในลานบ้านพลุ่งพล่าน ดาบยาวพลิกแพลงร่ายรำ เสียงหวดฟันอากาศดังแหวกไม่ขาดสาย ในทุกครั้งที่ออกแรงฟันแทง ตัวดาบก็สั่นสะเทือนกำธรเป็นเสียงครางต่ำ เสียงดาบอันกังวานใสสะท้อนไปมาระหว่างขุนเขาและป่าไม้ ทั้งคมกริบ ทั้งทรงพลัง
ไม่ต้องพูดถึงหลิวชิงชิง แม้แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ใกล้กว่า ก็ถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ ขนมที่หลิงอวี่เยวียนเตรียมไว้ให้เธอก็ร่วงลงบนเก้าอี้ผ้าใบไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตัวเธอเองเหมือนแมวตัวน้อยที่ถูกตรึงไว้ ทั้งน่ารัก ทั้งซื่อบื้อ
หลิงอวี่เยวียนที่คอยสังเกตสีหน้าของท่านอาจารย์อยู่ตลอด เห็นดังนั้น มือไม้ก็ยิ่งออกแรงมากขึ้น ท่าไม้ตายสุดท้าย ปลายดาบชี้ตรงสู่ท้องฟ้า ปลดปล่อยคลื่นพลังวิญญาณอันเข้มข้นออกมา
หลิวชิงชิงที่ได้สติ รีบใช้พลังตรึงร่างไว้ แต่ก็ยังเกือบทรงตัวไม่อยู่
แต่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด กลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ยังคงนั่งอยู่กับที่อย่างสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลิวชิงชิงเพ่งตามองดู จึงพบว่าบริเวณรอบตัวหยุนเสวี่ยเอ๋อร์มีพลังปราณคุ้มกันอยู่ เห็นทีหลิงอวี่เยวียนจะสร้างม่านพลังกั้นไว้ให้ท่านอาจารย์ของเขาตั้งแต่เนิ่นแล้ว
หาเรื่องดี ๆ อย่างงี้ ที่แท้เสวี่ยเอ๋อร์กับศิษย์ที่เป็นพระเอกของนางก็สนิทสนมกลมเกลียวกันขนาดนี้เลยหรือ
หลิวชิงชิงมองหลิงอวี่เยวียนอีกครั้ง คราวนี้ดูเข้าตามากขึ้นหลายเท่า เก็บเศษอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของตัวเอง ปั้นหน้ายิ้มเดินเข้าไปจะทักทาย แต่กลับเห็นน้องเสวี่ยเอ๋อร์ของนาง ทำตัวเหมือนแมวที่ได้เจอนายของมัน ดวงตาเป็นประกายวิ่งเข้าไปหาหลิงอวี่เยวียน