ยามค่ำคืน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พบว่าสายตาของตนกลับมาดีขึ้นอีกครึ่งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องเข้าไปใกล้มาก ก็พอมองเห็นใบหน้าของฉีโม่ได้อย่างเลือนราง
ด้วยความตื่นเต้น หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อดกลิ้งไปมาบนเตียงไม่ได้ ระหว่างที่พลิกตัวไปมา จู่ ๆ ร่างก็ลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่งก็รับเธอไว้ได้ทัน
“ซุกซนจริง ๆ มองไม่เห็นแล้วจะขยับตัวมั่วซั่วบนเตียงได้ยังไง ถ้าตกลงมาจะทำยังไง?”
ฉีโม่อุ้มเธอไว้อย่างมั่นคง แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดกลัว
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอฉวยโอกาสเกี่ยวแขนโอบไหล่ฉีโม่ไว้ เสื้อชั้นในเลื่อนหลุดลงมาจากการขยับตัว เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องและเสื้อชั้นในสีชมพู
แสงเทียนไหววูบไปมา ยิ่งกระตุ้นให้ดวงตาของฉีโม่แดงก่ำ ร่างกายพลันแข็งเกร็งไปกว่าครึ่ง
ฉีโม่ลอบถอนหายใจ ก่อนยื่นมือไปดึงคอเสื้อของเธอขึ้นมา
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์สังเกตเห็นการกระทำของเขาทันที เมื่อเห็นสีหน้าอดกลั้นของฉีโม่ เธอก็เกิดความคิดซุกซนขึ้นมา
แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมาทั้งสองจะใกล้ชิดสนิทสนมกันอยู่ตลอด แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่ใช่สามีภรรยากันอย่างแท้จริง
ถ้าเธอกับฉีโม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ดวงตาของเธอจะมีโอกาสหายดีทั้งหมดหรือเปล่านะ?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกแผนการออก
ตอนแนบชิดกับฉีโม่ เธอจงใจทำเสื้อผ้าให้เลื่อนหลุดลงมาอีก ผิวขาวเนียน ลำคอระหง รวมถึงทรวงอกอิ่มเอิบที่ขยับไหวตามลมหายใจ ล้วนตกอยู่ในสายตาของฉีโม่อีกครั้ง