หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งใจจะไปสำรวจเส้นทางออกจากที่นี่ต่อในวันนี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไม พอเล่นกับลูกหมาป่าตัวน้อยไปได้ก็ถึงตอนเย็นแล้ว
เธอไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้มาก่อน ตอนที่มีเพียงเธอคนเดียว เวลายาวนานราวกับใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาทั้งชาติ หวาดกลัวว่าจะออกไปไม่ได้ หาเทพบุตรแห่งโชคชะตาไม่พบ
แต่วันนี้ จิตใจของเธอเริ่มสงบลง มองดูลูกหมาป่าในอ้อมแขน เธอกลับเกิดความคิดว่า ถ้ามีน่ารักๆ แบบนี้อยู่เป็นเพื่อนตลอดไป ต่อให้หาคนที่มีโชคชะตาไม่พบก็ไม่เป็นไร
ยังไงตอนนี้เธอก็มีความสุขมาก
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง กอดลูกหมาป่าตัวน้อยในอ้อมแขนแน่น รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจที่สุด
"ที่รักหอมจังเลย"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์จูบอุ้งเท้าของมัน ทั้งที่เวลาอาบน้ำให้ลูกหมาป่าเธอใช้สบู่ไม่มีกลิ่นที่เก็บมาได้ แต่ตัวมันกลับมีกลิ่นหอมของซีดาร์ที่สดชื่นเย็นเฉียบ เหมือนกลิ่นอากาศหนาวในฤดูหนาวที่แจ่มใส เย็นมาก แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
พอได้กลิ่นอย่างพอใจ หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ก็ปล่อยอุ้งเท้ามัน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนแนบไปที่หูของมันเบาๆ
"ที่รัก ฝันดีนะ"
พูดจบ ก็กอดลูกหมาป่าแล้วหลับตาลง
ไฟดับลง ลูกหมาป่าขยับหัวไปซบซอกคอของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ลมหายใจแนบกับเส้นเลือดที่เต้นเป็นจังหวะ พูดในใจเบาๆ ว่า "ฝันดีนะ ที่รัก เจอกันในฝัน"
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นมา เห็นว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของเหวินจิ้นอีกครั้ง
"แกมาได้ยังไงอีก"
ทำไมมาอยู่ในฝันของเธอได้อีก?
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มีใบหน้าที่งดงาม ละเอียดอ่อน เวลาพูดมีน้ำเสียงนุ่มนวลท้ายประโยค ยั่วเย้าหัวใจคนเหลือเกิน เหวินจิ้นไม่พูดพล่ามทำอะไร เข้าไปแนบชิดทันที พลางเรียก "ที่รัก คิดถึงที่รักจัง"