"เหวินจิ้น พอเถอะ อย่าจูบอีกแล้ว..."
ยามเช้า แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างของม่านที่ปิดไม่สนิท ทอดลงบนผนังฝั่งตรงข้าม ทำให้ห้องที่มืดมัวสว่างขึ้นเล็กน้อย
บนเตียง หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งตื่นแล้วมีใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากล่างถูกกัดจนเป็นรอยฟัน ดวงตากลมโตเปียกชื้นเหลือบไปมาระวังๆ ไม่กล้ามองลูกหมาป่าตัวน้อยในอ้อมแขนตรงๆ เลย
หล่อนฝันแบบนั้นได้ยังไงกัน หรือเพราะไม่ได้สัมผัสกับมนุษย์มานานเกินไปกันแน่ ลูกหมาป่าตัวน้อยขนาดนี้ยังทำให้หล่อน...
หัวใจของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์เต้นระส่ำระสาย นึกย้อนไปถึงสัมผัสของใบหูเมื่อคืน ละม้ายกับลูกหมาป่าตัวน้อยในความเป็นจริงราวกับแกะแบบเลยทีเดียว แถมยังกระตุกไม่หยุดอยู่ในอุ้งมือของหล่อน ทำให้หล่อนเสียสติไปหมด
"เฮ้อ~"
ความแดงบนใบหน้ายิ่งเข้มข้นขึ้น ลามไปจนถึงลำคอ แม้แต่ลมหายใจก็เจือไปด้วยความนุ่มนวลอ่อนหวาน หยุนเสวี่ยเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะกอดขนฟูๆ ในอ้อมแขนแน่นขึ้น
ลูกหมาป่าตัวน้อยถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความนุ่มนวล จมูกเล็กๆ จมลงไปลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมหวานทำให้มันนึกถึงภาพที่ตราตรึงใจเมื่อคืน ด้วยแรงผลักดันจากความทรงจำ ลูกหมาป่าตัวน้อยจึงอ้าปากออกโดยสัญชาตญาณ ความนุ่มหอมเต็มปากทำให้หางของมันตั้งชันขึ้นมาทันที
วินาทีที่ถูกกัด กลับไม่เจ็บ ราวกับสายน้ำอุ่นๆ พันรอบพลังวิญญาณในร่างกายของหล่อน ผิวทั่วกายแผ่ซ่านไปด้วยความรู้สึกเสียวซ่านบางๆ
ลูกหมาป่าตัวน้อยกัดหล่อนตรงนั้นได้ยังไง!!
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ทั้งเขินทั้งโมโห ใบหน้าซึ่งแดงระเรื่อเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก หางตาแดงชื้น จ้องลูกหมาป่าตัวน้อยนั้นด้วยแววตาที่เอ่อคลอด้วยประกายน้ำ น้ำเสียงนุ่มละมุนราวกับกำลังงอน "แกกัดไม่เลือกที่อีกแล้ว"